home BLOGGER “คอสเพลย์ในญี่ปุ่น” เรื่องจริงที่คุณอาจไม่เคยรู้ (It’s a true story: “Cosplay in Japan”)

“คอสเพลย์ในญี่ปุ่น” เรื่องจริงที่คุณอาจไม่เคยรู้ (It’s a true story: “Cosplay in Japan”)

(บทความนี้เขียนในบล๊อกส่วนตัวเมื่อ 2 ปีที่แล้วจ้า เนื่องจากระบบของเว็บนั้นไม่สเถียรแล้ว เลยเอามาฝากลงที่นี่ ขอบคุณสำหรับพื้นที่นะคะ)

เมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา มีโอกาสได้ไปเที่ยว + ดูคอนเสิร์ตที่ญี่ปุ่น วันแรกที่ไปถึงจึงได้นัดเพื่อนญี่ปุ่น ซึ่งเป็นคอสเพลเยอร์ที่อยู่ในวงการคอสที่โน่นมานานพอสมควร เดี๊ยนบอกนางว่าอยากได้ชุดคอสเซเลอร์วีนัส เพราะหาในเว็บของจีน คุณภาพผ้าเหมือนจะไม่โอเค ดูแล้วของญี่ปุ่นสวยมาก แต่ค่าหิ้วก็แพงมากเช่นกัน คุณเพื่อนบอกว่าเดี๋ยวจะพาไปเดินเลือกซื้อนะ เลยนัดเพื่อนไว้ตั้งแต่วันแรกที่ไปที่นั่น (กลัวตังหมดก่อน ข้าวอดได้ แต่ชุด.. เดี๊ยนไม่ยอมอด) (หมายเหตุ :ขอเซนเซอร์ชื่อเพื่อนที่เป็นเลเยอร์ญี่ปุ่นท่านนั้นไว้ เพื่อความเป็นส่วนตัวของทั้งเขาและเราค่ะ)

I went to Japan on March 2015 for travelling and watching concert. On the first day I arrived there, I met my Japanese Cosplayer Friends, who had been cosplaying in Japan for almost a decade. When I was in Thailand, I told them that I was looking forward to buy Sailor Venus’s cosplay costume, since I didn’t really like the Sailor Venus’s costume from China, due to it’s quality and the lack of official similarity. I expected that buying Sailor Venus’s costume in Japan would provide me a better quality. Though, if I use the Japan Pre-Order website would cost me more than I buy it by myself from Japan. Thanks to my Japanese Cosplayer Friends who offered taking me to the cosplay shop. Just if I bought the costume on the middle of my stay in Japan, I wouldn’t have saved the money for the costume, so I asked them to take me on my first day of arrival. NOTE: I HAVE TO CENSOR MY JAPANESE COSPLAYER FRIEND’S NAME DUE TO THEIR PRIVACY CONDITIONS.

 

เข้าเรื่องกันบ้าง หลังจากเวิ่นมานานก็ต้องสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับการคอสเพลย์ในประเทศญี่ปุ่น โดยจะแยกเป็นประเด็นตามเลขข้อนะคะ

After my long introduction, I need to make the right understanding about cosplaying in Japan. They will be divided into number bullets.

 

1. ที่ญี่ปุ่น ใครมีเงินก็คอสได้

In Japan, You can buy costumes and wigs at the shop where it has everything set up for you.

(ภาพ k-books)

ในสังคมคอสเพลย์ไทย จะเห็นเป็นระยะๆว่ามักมีดราม่าออกมา เรื่อง “เด็กคอสไม่ตัดชุดเอง” “เด็กคอสวันนาบี มีเงินซื้อทุกอย่าง” บลาๆๆ ก็ว่าไปเวลาเกิดดราม่า ก็จะมีคนหยิบอ้างว่า “เลเยอร์ญี่ปุ่นตัดชุดเอง เซ็ตวิกเอง แกเป็นใครมาจากไหน อ้างตัวเป็นไอดอล แล้วไม่ทำเองซักอย่าง” เดี๊ยนขอเถียงเลยค่ะว่า “คำกล่าวอ้างนั้นไม่เป็นความจริง”

In Thailand, or might also other ASEAN countries as well, there always come a social criticising about “Cosplayers who don’t make their own costumes” to “A New Cosplay Idol claims to be able to buy everything, and done a perfect cosplay” or etc. Every time those kinds of critique threads become a controversy among cosplayer, the most likes gain posts always written with such kind of thing like “Every Japanese Cosplayer made their own costumes, set up their own wigs. Who the F**CK are you that claims yourself an Idol without doing those sets by yourself.”, or so. I should say that it’s NOT TRUE.

ในไทยมีร้านขายอุปกรณ์และชุดคอสเพลย์หลากหลายร้าน โดยที่ส่วนมากมีหน้าร้านอยู่ประตูน้ำ ในญี่ปุ่นก็มีร้านแบบนั้นเช่นกัน อยู่ในย่าน Ikebukuro หรือ Akihabara ซึ่งเป็นย่านการ์ตูนชื่อดังของญี่ปุ่นด้วยนะ และในวันนั้นเอง เพื่อนเดี๊ยนก็พาไปร้านขายชุดคอสชื่อดังย่าน Ikebukuro ซึ่งเข้าไปแล้วถึงขั้น ~โอ้วว นี่มันสวรรค์ของเดี๊ยนชัดๆ~

In Thailand, there are some cosplay shops near Central-World Plaza and Platinum Plaza, which they sell wigs, costumes, and props. Japan also have these kinds of cosplay shops too. Most of them are located in Ikebukuro and Akihabara. The one that my Japanese Cosplayer Friends took me to was the one in Ikebukuro. When I got in there, I was like “OMG ~ It’s my heaven”

มารยาทของการเดินซื้อของที่ญี่ปุ่นคือห้ามถ่ายรูปในร้าน จำไม่ได้ว่ามีป้ายติดไว้มั้ย แต่คือเกรงใจคุณเพื่อนทั้งสองนางมากๆ ถ้าเอากล้องถ่ายทุกมุม วันหลังพวกนางก็คงไม่พาอิกะเหรี่ยงนี่มาอีกแน่ๆ รู้ว่าญี่ปุ่นเค้ายี้ทัวร์ไทย จึงไม่อยากเอานิสัยทัวร์มาใช้ตอนนั้น เอาเป็นว่าจะยืมรูปร้านจากเน็ตมาละกัน ถือเป็นการพาทัวร์

It wasn’t appropriate to take photos in the shop while shopping in Japan. I wasn’t sure if there was a “Photo Prohibited” sign written in front of the shop, but since I came here with my Japanese Cosplayer Friends, I shouldn’t at least take photos. Because of that, I will borrow photos from the internet instead.

 

ในร้านจะมีตั้งแต่วิก ซึ่งเซ็ตสำเร็จแล้ว ทรงไหนทรงนั้น ประสบการณ์ส่วนตัว ตอนเข้ามาในร้าน เหลือบไปเห็นหัววิกมิโกโตะ เค-โปรเจ็ค ตั้งโชว์อยู่ที่สินค้าขายดี หัววิกนั้นเซ็ตแบบทรงมิโกโตะเลย แค่ใส่วิกนั้น กับชุดเร้ดคิง ก็คงได้กลายเป็นมิโกโตะตัวเป็นๆ ออกมาเดินเป็นแน่แท้

At the shop, you would see lots of fully set wigs, which were set exactly like the character. My first impression while entering the shop was that I saw a fully set Mikoto (K-Project)’s wig in the best seller shelf. I could imagine that if I bought that wig and Red King’s costume, I would definitely became Mikoto without doubt.

ชุดนี่อย่างเต็มยศ

Fully decorated costumes (ภาพ k-books)

 

(ภาพซ้าย) ชุดที่โชว์ไว้เป็นเซ็ตแบบนี้เลยก็มี (แต่คาดว่าวิกที่เป็นตัวโชว์ไม่น่าใช่ตัวที่ขายจริง เพราะถ้าขายจริงเขาจะเซ็ตให้เป็นทรงนั้นเลย)  แต่ที่ชัดเจนที่สุด ดูจากชุดหนุ่มๆ แวมไพร์ (ภาพขวา) ใส่วิกกับชุดตัวขวาสุด ก็สามารถเป็นพี่ชูว์ (Diabolik Lovers) ได้เลย ไม่ต้องปรุงแต่ง 5555+

This might be the best example of the character set sold in the shop. Anyway it seemed to be that the wig shown here wasn’t the one sold with the costume. This wig maybe the one used as the sample for the general character set. As I said, if I wear the right hand set, I will definitely become Shu of Diabolik Lovers without setting anything by myself. HAHA

 

ดังนั้น เห็นไหมคะว่าการเตรียมตัวคอสในประเทศญี่ปุ่นไม่ได้ยากอย่างที่คิด “เพียงแค่มีตังก็คอสได้แล้วจริงๆ” เพราะฉะนั้น เรื่องที่ว่าเด็กคอสต้องเซ็ตวิก ตัดชุด ทำพร็อพเอง เลิกคิดไปได้แล้วค่ะ

See? Begin cosplaying in Japan is not that hard. “Just if you can afford wig, costume, and props, you can become a cosplayer” So, please stop blaming other cosplayers about buying those full cosplay set.

แต่ถึงอย่างนั้น คนที่เซ็ตวิกเอง ตัดชุดเอง ทำพร็อพเอง ก็น่านับถือมากกว่าอยู่ดี เพราะพวกเขาเหล่านั้นถือว่าต้องมีทั้งฝีมือ ความพยายาม ที่สำคัญยังประหยัดเงินกว่าอีกด้วย ดังนั้นพวกเขาเหล่านี้ก็คือ “มือโปร” นั่นเอง (แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่เรียกว่าไอดอลได้หรอกนะ)

Anyway, cosplayers who did their own wig set up, made their own costumes and props are the one who should be called “Professional Cosplayer” due to their skills. There is no technical definition of calling someone “an Idol”, but all Professional Cosplayers should be admire as the good example for cosplay society.

 

2. ที่ญี่ปุ่น ไม่ต้องพึ่งโซเชี่ยล ก็ดังได้

Cosplayers in Japan don’t need SNS to make them famous.

ที่ญี่ปุ่น สังคมคอสเพลย์ไม่ได้อยู่กันเป็นสังคมในโซเชียลเน็ตเวิร์กเหมือนเมืองไทย แต่อยู่กันเป็นกลุ่มๆ ซึ่งแต่ละกลุ่มก็จะรับรู้ว่ากลุ่มอื่นมีตัวตนอยู่ ผ่านทางเว็บเกี่ยวกับคอสเพลย์อย่าง CureCos อาจจะมีการส่งเมลเพื่อขอให้ร่วมคอสเพลย์ด้วยกันบ้างตามมารยาทของคนญี่ปุ่น ถึงแม้คนญี่ปุ่นเกือบทุกคนจะเล่นเฟซบุ๊ก แต่พวกเขาก็จะใช้ชื่อจริง และเป็นเฟซมักเกิลเท่านั้น (มักเกิล = ไม่เกี่ยวข้องกับการ์ตูน คอส และติ่ง) ส่วนทวิตเตอร์ก็จะมีอย่างน้อย 2 แอค คือแอคส่วนตัว และแอคคอส แยกกันต่างหาก

In Japan, cosplayers are not connected with one another via SNS. Almost every Japanese has Facebook, but they use their real name and only add people they know in real life, so they don’t upload cosplay photos on there. Japanese cosplayers use the site called “CureCos” to catch up with updates about cosplay event. Also most of them separate their Twitter account; at least one personal account and one cosplay account.

 

หลังจากซื้อชุดคอสเสร็จ มากินข้าวกัน เพื่อนเดี๊ยนก็ถามว่า “ในบรรดาคอสเพลเยอร์ญี่ปุ่น ชอบใครมากที่สุด” เดี๊ยนตอบอย่างไม่ลังเลเลยว่า “ก็ต้องนางิซังอยู่แล้วสิ” เพื่อนเดี๊ยนก็แบบ “นางิไหนวะ” เราก็เปิดรูปนี้ให้ดู

After I bought my costume, we went out for lunch. My Japanese Cosplayer Friends asked me “Who is your favorite Japanese Cosplayer?” I doubtlessly replied “Definitely Nagi-san”. My Japanese Cosplayer Friends were curious about “which Nagi-san?” so I showed them this picture.

ภาพ nagi_ woldcosplay

เพื่อนเดี๊ยนก็แบบ “อ๋อ คนนี้นี่เอง เขาเก่งเนอะ คอสเพลย์ทำวิดีโอลงนิโกะได้ เต้นก็เก่งด้วย” สังเกตได้ว่าสังคมคอสเพลย์ญี่ปุ่น แทบจะไม่มีอิจฉา นินทา หรือแบ่งพรรคแบ่งพวกกันเลย ต่อให้พวกเขาไม่รู้จักกันก็ตาม

My Japanese Cosplayer Friends were like “Oh, this guy” and said that this guy was such a talent boy who could adapt cosplay into videos and uploaded onto Nico Nico Douga (Japanese Video Streaming Site)
The point is that Cosplayer Societies in Japan are having good attitude among one another even they don’t know each other personally. This is the great point of Japan.

อีกสิ่งหนึ่งที่อยากจะนำเสนอคือ คอสเพลเยอร์ญี่ปุ่น ไม่ได้ดังจากโซเชี่ยล แต่อาจจะดังมาจากหลายทาง เช่นเว็บลงรูปคอส CureCos อย่างที่กล่าวไป หรืออาจจะเป็น Nico Nico Douga เว็บลงวิดีโอ ซึ่งใครจะไปคิดว่าคนบางคนแค่แต่งคอสเพลย์มาเต้นก็ดังได้

Another point is that Japanese Cosplayers are not getting famous because of SNS. They become widely known because of cosplay site such as CureCos or other platform such as Nico Nico Douga (the Japanese Video site as said). Who else could imagine that a guy who did cosplay for his dancing video could get this famous?

 

3. งานคอมิเกะ งานโชว์ของเลเยอร์ที่ญี่ปุ่น

Comiket, the biggest place where cosplay is shown off as the hobby united

คนที่อยู่วงการการ์ตูนญี่ปุ่นน่าจะเคยได้ยินชื่องานคอมิเกะ หรือ Comic Market งานขายของการ์ตูนที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ถ้าเทียบได้ก็ประมาณงานหนังสือบ้านเรา ที่ญี่ปุ่นจะจัด 2 ครั้งคือฤดูหนาวและฤดูร้อน

Most of manga and anime fans may have heard of this event “Comiket” or known as “Comic Market”, the biggest event where manga, anime, doujinshi, and goods are sold annually. Twice a year, winter and summer, as the time that the event is held, there is also cosplay activity too.

ไม่เพียงแต่สินค้าการ์ตูนเท่านั้นที่ถูกนำมาขาย ในงานยังคงมีบูธขายโฟโต้บุ๊คของคอสเพลเยอร์มากหน้าหลายตา ทำให้คอสเพลเยอร์เอง ทั้งพวกที่ขายโฟโต้บุ๊ค หรือแต่งคอสมาขำๆ ก็อยากมาร่วมงานนี้

Not just Comic goods are sold in Comiket, but also there are several cosplayers who sell their cosplay photobooks in the event. This is the place where cosplayers get connected, even the one who sell photobooks,  or the one who just cosplay here for fun.

งานคอมิเกะเปิดพื้นที่ให้คอสเพลเยอร์ได้พบปะสังสรรค์กันเอง หรือให้ตัวเด็กคอสเองเป็นที่รู้จักกว้างขึ้น เพราะไม่ใช่มีแค่ตากล้องที่ถ่ายคอสประจำเท่านั้นที่มีโอกาสถ่ายคอสเพลเยอร์เหล่านี้ แต่ผู้คนทั่วไปที่เข้าร่วมงาน หรือคนต่างชาติ ก็มีโอกาสถ่ายรูปเหล่าเลเยอร์ได้เช่นกัน

Comiket provides a space for cosplayers to get united by doing the same thing; which is cosplaying. Not only the cosplayers and cameramen get to know each other, also everyone including foreigners who come to Comiket can get to know or take photos of those cosplayers too.

ตัวอย่างรูปของคอสเพลเยอร์ที่มางานคอมิเกะ ขอยกตัวอย่างคุณนางิอีกทีละกันค่ะ รูปนี้ถ่ายโดยตากล้องชาวไทย นามว่า “ตาเฉย” ตามได้จากอัลบัมนี้นะคะ [คลิก]

This was a good example of Cosplayers who came to Comiket. This photo of Nagi-san was taken by a Thai cameraman called “Ta-Cheoy”. [Click] to see the full album

 

กล่าวโดยสรุปคือ จากมุมมองของคนญี่ปุ่นแล้ว ยังคงมองคอสเพลย์เป็นงานอดิเรก จึงไม่ได้ทุ่มสุดตัวพรีเซนต์เต็มที่ว่าตัวเองเป็นเด็กคอส โน่น นั่น นี่ เพราะสังคมยังคงไม่ยอมรับงานอดิเรกชนิดนี้ และมองว่าเป็นสิ่งแปลกแยก ก็คงเหมือนที่ผู้ใหญ่หลายๆ ประเทศชอบกล่าวกับแฟนๆ การ์ตูนว่า “โตป่านนี้ยังดูการ์ตูนอยู่อีกเหรอ”

การมีชื่อเสียงในวงการคอสเพลย์ การขายโฟโตบุ๊ก หรือการถูกเชิญเป็นเกสต์ต่างประเทศนั้น เป็นผลพลอยได้มาจากความใส่ใจและความชำนาญในการเลียนแบบตัวละครของบุคคลนั้นๆ สุดท้ายแล้ว สิ่งที่คอสเพลเยอร์ที่ญี่ปุ่นยังคงพึงระลึกอยู่เสมอคือ “งานประจำ” ซึ่งอาจจะไม่มีกำหนดเวลาที่แน่นอน แต่ทุกคนยังคงอยู่กับเป้าหมายตัวเองเป็นหลัก พอกลับมามองสังคมไทยแล้วก็ทำให้คิดได้ว่า “คอสเพลย์คงไม่ใช่แค่งานอดิเรกแล้วหล่ะ อย่างน้อยก็ไม่ใช่แค่งานอดิเรกสำหรับคอสเพลเยอร์ที่มีอยู่เกินครึ่ง”

In conclusion, from the point of view of Japanese people and people who are living in Japan, cosplay is just a HOBBY where cosplayers are still focusing on their real world and their career. I should accept the fact that cosplayers are not actually accepted as a society in Japan, but they are a group of people who SHARE THE SAME HOBBY; just like when western parents (as well as Thai parents) say to their children “Are you still watching anime even you are a(n) teenager/adult”. However, being well known can make other benefits such as “selling photobooks”, “getting invited as a guest in foreign countries”, or so on. Those benefits are the result of the effort those famous cosplayers put into their imitation, in order to be that character. Despite being famous or not, every cosplayer in Japan always realise “COSPLAYING IS JUST A HOBBY”, so their main careers are the thing that provide them salary. >> In comparison to the Thais; “WHY IS COSPLAYING SEEM TO BE SOMETHING MORE IMPORTANT THAN CARRER? Isn’t it just a hobby? At least, IT’S NOT JUST A HOBBY FOR MORE THAN HALF OF THAI COSPLAYERS”

 

สุดท้ายนี้ อวดหน่อยละกัน รูปชุดเซเลอร์วีนัสที่ซื้อจากญี่ปุ่น ใส่ไปงานคอสด้วยแหละ

Before I go, I just want to show that Sailor Venus’s costume I bought from Japan. These photo were taken before I go to the cosplay event.


ยังมีบทความ ข่าวสาร และสาระดีๆ เกี่ยวกับการ์ตูนอีกมากมาย!

ติดตามอัพเดตไวสุดๆ ทางทวิตเตอร์! |

ameran

ชื่อ ทราย(แซนด์) ค่ะ โตที่อเมริกา เรียนจบร.ร.อินเตอร์ในขอนแก่น เคยเรียนแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่น3เดือน (พูด 3 ภาษา TH,EN,JP) อดีตคอสเพลเยอร์ สนใจ pop culture ญี่ปุ่น I'm not fully a blogger so will only post anime and otaku related entry here!
TAGS:

เรื่องอื่นที่น่าสนใจ

ความคิดเห็น

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.