home FEATURED, INTERVIEW [Exclusive Interview] ‘COCON’ ผู้สร้างแดนสวรรค์สีพาสเทล ‘Pocket Eden’

[Exclusive Interview] ‘COCON’ ผู้สร้างแดนสวรรค์สีพาสเทล ‘Pocket Eden’

หากคุณได้ลองมาเยี่ยมชมแฟนเพจของเขาสักครั้ง คุณจะต้องหลงรักผลงานของเขาแน่ ๆ เพราะผลงานของ ‘COCON’ หรือ โคค่อน นักวาดหนุ่มวัย 29 ปีคือภาพที่อ่อนละมุนด้วยโทนสีพาสเทลเป็นเอกลักษณ์ ที่ไม่ว่าจะมาดูกี่ครั้งก็จะได้ความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยนกลับไปเสมอ ไม่เพียงเท่านั้น โคค่อนยังเป็นผู้วาด ‘Pocket Eden’ ซีรีส์ที่ได้รับความนิยมอันดับต้น ๆ ของ Comico เสียด้วย เบื้องหลังของเขาเป็นอย่างไรนั้น อนิไทม์ขอพาผู้อ่านทุกท่านมาพูดคุยกับเขาในวันนี้

IMG_0029-2

โคค่อนเริ่มวาดการ์ตูนมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ผมชอบวาดการ์ตูนมาตั้งแต่อนุบาลแล้วครับ ตอนเด็กผมดูเป็นเด็กเรียนจนคนทั่วไปคิดว่าผมเอาแต่เรียนหนังสืออย่างเดียว แต่ที่จริงคือชอบวาดรูปด้วย และเพราะก่อนหน้านี้ไม่ค่อยมีคนรอบข้างที่วาดการ์ตูนอย่างจริงจัง เลยคิดว่าตัวเองวาดเก่งที่สุดแล้ว จนกระทั่งตอนม.ปลายที่ไปเล่นเว็บบอร์ดการ์ตูนแล้วโดนวิจารณ์หนักๆ จึงได้รู้ว่าตัวเองยังมีจุดที่ต้องปรับปรุงอีกเยอะ ซึ่งตั้งแต่ตอนนั้นเองครับที่ทำให้ผมอยากพัฒนาตัวเองให้เป็นนักเขียนอย่างจริงจัง แม้กระทั่งตอนมหาลัยที่เรียนสถาปัตย์ก็ยังคงวาดรูปเป็นงานอดิเรกเสมอ


ในเมื่อโคค่อนเรียนสถาปัตย์แล้วทำไมจึงกลายมาทำอาชีพนักเขียนการ์ตูนได้

เพราะว่าตอนฝึกงานสถาปัตย์ทำให้ผมได้พบว่าสายอาชีพนี้ไม่ใช่งานผมที่ถนัดหรืออยากทำมากที่สุด ถึงให้ทำก็คงทำได้แบบพอผ่าน ไม่ได้มีใจรักเท่ากับที่ทำการ์ตูน เลยคิดว่าถ้าจะทำอาคารแล้วไม่ได้มีใจให้มันเต็มที่มันก็ไม่ดีต่อลูกค้า สู้มาทำสายการ์ตูนที่ผมสามารถทุ่มเททุกอย่างให้ผู้อ่านได้น่าจะดีกว่า เลยเลือกมาทำสายนี้ครับ


ถึงอย่างนั้น โคค่อนคิดว่าความรู้จากการเรียนสถาปัตย์มีส่วนช่วยในงานการ์ตูนบ้างหรือเปล่า

ช่วยได้มากเลยครับ อย่างแรกเลยเพราะว่าสถาปัตย์สอนให้คิดอย่างเป็นระบบ คิดอย่างเป็นขั้นตอนจากภาพใหญ่ลงสู่ภาพเล็กและมองเห็นความเชื่อมโยงต่างๆ ในตัวงาน นอกจากนี้ทุกอย่างที่ใส่ลงไปควรมีเหตุผลและมีความหมาย โดยคนอ่านอาจจะเข้าใจในที่มาเหล่านั้นหรือไม่ก็ได้ แต่ถ้ามีคนอ่านที่สังเกตได้ถึงสิ่งที่แฝงอยู่ในตัวงาน และพบว่างานที่ทำออกมามีข้อเท็จจริงแบ็คอัพไว้อย่างดี มีความเป็นไปได้และมีความสมจริง งานของเราก็จะมีคุณค่ามากขึ้นเยอะเลย และท้ายสุดคือสถาปัตย์เป็นคณะที่มีความเป็นวิทย์และศิลป์ ทำให้เราต้องคำนึงทั้งความเป็นไปได้และความสวยงาม นั่นเป็นสิ่งที่ผมชอบมากตอนเรียนสถาปัตย์ครับ


สิบกว่าตอนแล้วที่โคค่อนได้ลงซีรีส์ Pocket Eden กับคอมิโค คิดว่าได้เรียนรู้อะไรจากการร่วมงานกับที่นี่บ้าง

การทำงานให้เร็วภายในเวลาที่กำหนดครับ เพราะก่อนหน้านี้ผมจะคิดว่าถ้าจะทำงานออกมาให้ดี จะใช้เวลามากแค่ไหนก็ต้องทุ่มเทให้หมด ทำให้ผมเป็นคนทำงานเสร็จช้าและออกผลงานได้ไม่ต่อเนื่อง แต่พอเป็นคอมิโคที่ทุกอย่างจะต้องเสร็จเป็นรายสัปดาห์ ถึงผมจะได้ใช้เวลาหาข้อมูลเตรียมโครงเรื่องอยู่หลายเดือน แต่เมื่อเริ่มต้นลงตอนที่หนึ่งในคอมิโคแล้วทุกอย่างจะต้องดำเนินต่อเนื่องเป็นสัปดาห์ต่อสัปดาห์ จึงต้องรู้จักบริหารเวลาที่มีอยู่จำกัดให้ทำงานเสร็จได้ตามกำหนด นอกจากนี้ผมคิดว่าคอมิโคเต็มไปด้วยนักเขียนที่เก่งมากๆ และต่างก็ทำผลงานได้ดีมากขึ้นในทุกๆ ตอน จนในบางสัปดาห์ผมรู้สึกเลยว่าผมแพ้เขาโดยสิ้นเชิง ซึ่งนั่นทำให้ผมฮึดว่าคราวหน้าผมต้องทำให้ดีกว่าเดิมให้ได้ ผ่านมาสิบกว่าตอนก็รู้สึกว่าที่ผ่านมาผมก็พัฒนาตัวเองได้เยอะเลย ทั้งเรื่องความเร็วและคุณภาพการวาดครับ

10982770_10152981144459888_2714961767892705451_n

แล้วนอกจากนั้นแล้วยังมีเรื่องใดที่โคค่อนคิดว่าอยากทำให้ดีขึ้นอีกหรือเปล่า

ถ้านอกจากความเร็วก็คืองานภาพครับ เพราะผมยังวาดหุ่นและท่าทางของคนไม่ค่อยเก่ง ตัวอย่างเช่นถ้าผมจะต้องวาดท่าที่ยากอย่างเช่นคนกำลังชกต่อย ผมยังต้องเสียเวลามาหาภาพตัวอย่างมาอ้างอิง และเสียเวลาแก้ไขไปมาตอนวาดอีกมากกว่าจะเสร็จ ถ้าทำได้ผมก็อยากวาดได้เร็วเหมือนกับงานส่วนอื่นที่ผมถนัดอยู่แล้ว เช่นการวาดหน้าตาตัวละคร และการวาดฉาก เพื่อในงานโดยรวมเสร็จไวและออกมาดีขึ้นครับ


เท่าที่ติดตามผลงานของโคค่อนมาตลอด โคค่อนจะใช้สีโทนพาสเทลจนเรียกได้ว่าเป็นเอกลักษณ์เลย ทำไมจึงชอบสีโทนนี้

จริงๆ ที่เห็นผมลงสีพาสเทลแบบที่ทำอยู่ปัจจุบันนี้เกิดจากการผสมผสานระหว่างความชอบส่วนตัวกับความชอบของคนทั่วไป คือคนที่ชอบอ่านเรื่องแนวรักๆ แบบที่ผมเขียนก็คงจะชอบสีหวานๆ แต่ถ้าเอาความชอบของผมจริงๆ ผมชอบสีเอิร์ธโทนหรือสีที่ทึมหม่นมากกว่า แต่ผมก็คิดว่าถ้าผมทำการ์ตูนเพื่อคนอ่าน ผมจะเอาแต่ความชอบของตัวเองไม่ได้ ก็เลยลองผสานให้ลงตัว ออกมาเป็นพาสเทลที่ไม่ถึงกับหวานเจี๊ยบ แต่มีความขรึมและเรียบง่าย และมีกลิ่นอายแบบการ์ตูนยุคเก่าที่ผมชอบด้วย ผมชอบลักษณะการใช้สีแบบแฮนเมดของงานการ์ตูนเก่าๆ จึงอยากนำเสน่ห์ของการ์ตูนเหล่านั้นมาปรับใช้กับงานของตนเองด้วยครับ


ที่จริง การใช้สีโทนพาสเทลมีจุดที่ยากเพราะอาจทำให้งานดูดีหรือไม่ก็จืดไปเลย โคค่อนมีวิธีรักษางานของตนเองให้ออกมาสวยตลอดอย่างไร

ต้องศึกษาดูงานของคนอื่นควบคู่ไปด้วยครับ งานของมืออาชีพทำให้ผมได้เห็นว่าสีพาสเทลที่สวยคือแบบไหน เพราะบางทีผมลงตามใจตัวเองก็คิดเอาเองว่าสวยแล้ว แต่พอเอางานไปวางรวมกับของคนอื่นแล้วมันกลับดูจืดไปเลย ดังนั้นไม่ใช่ว่าผมไม่เคยพลาด ผมเองก็เคยทำงานแล้วออกมาจืดเยอะอยู่ จนต้องเพิ่มความเข้มของสีเข้าไปอีกทีอยู่หลายครั้ง แต่เดี๋ยวนี้พอจับทางได้แล้วก็สามารถลงสีให้ออกมาใช้ได้ตั้งแต่ครั้งแรกเลยโดยไม่ต้องมาแก้ไขอะไรทีหลัง


ช่วงนี้มีเพจมาแรงที่ชื่อว่า “ทุกอย่างดูซอฟท์เมื่อเป็นพาสเทล” โคค่อนมีความเห็นอย่างไรกับประโยคนี้

มองว่าการใช้พาสเทลเป็นวิธีการเล่ามากกว่า เปรียบเทียบกับเราพูดด่าคนด้วยคำสุภาพ คำด่าก็ยังคงเป็นคำด่า แต่บรรยากาศก็จะต่างกัน ในที่นี้พาสเทลคือความสุดโต่งในเรื่องความหวานและน่ารัก พอเอามาพูดในเชิงหยาบคาย ผมก็ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องความหวานหรือหยาบคายทางใดทางหนึ่ง แต่มันดูตลกดีมากกว่าจะเอาไปด่าใครให้โกรธกัน


แล้วถ้าพาสเทลทำให้ทุกอย่างดูซอฟท์จริงๆ เมื่อการ์ตูนของโคค่อนถึงจังหวะที่ต้องเน้นอารมณ์ที่หนักหน่วงหรือรุนแรงจะทำอย่างไร

ปกติผมก็ใช้วิธีเปลี่ยนโทนสีให้เข้ากับอารมณ์ในแต่ละช่วงนะครับ ยิ่งถ้าเป็นฉากที่ดูรุนแรงเว่อร์ๆ กะให้ขัดกับโทนเรื่องเดิมจนดูตลก ผมก็จะเปลี่ยนโทนสีอย่างสิ้นเชิง อย่างเช่นมีตอนหนึ่งที่ผมเปลี่ยนจากสีหวานๆ เป็นขาวดำแดงเลย แต่ถ้าอยากให้คุมโทนให้สีดูสดใสแต่บรรยากาศดูหนักขึ้นก็จะใช้สีหน้าและอารมณ์เข้าช่วย แม้ว่าแสงจะดูสว่างสดใสยังไงแต่ถ้าสีหน้าของตัวละครมันดูเศร้าอย่างชัดเจน มันก็เศร้า นี่ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ผมคิดว่าเป็นเอกลักษณ์ของงานผมก็คืออารมณ์สีหน้าที่ละเอียด สีหน้าที่สุขก็สุขมาก ทุกข์ก็ทุกข์มาก โดยที่สียังคงเป็นสีโทนเดิม


มีงานประเภทหนึ่งที่คนทั่วไปอาจไม่ได้คิดถึงว่านักวาดการ์ตูนทำได้นั่นคือการ์ตูนเว็ดดิ้ง ในฐานะที่มีประสบการณ์ด้านนี้มานาน อยากให้โคค่อนเล่าสักนิดว่างานนี้เป็นอย่างไร

จริงๆ ผมว่าคนที่วาดการ์ตูนเป็นก็สามารถรับงานเว็ดดิ้งได้หมด แต่ว่าอาจจะเริ่มต้นยากสักหน่อยถ้าไม่มีตัวอย่างผลงานเวดดิ้งที่ทำให้คนเชื่อมั่นว่าเราทำได้ ตัวผมโชคดีที่ผมมีญาติที่กำลังจะแต่งงานเขาเคยเห็นคนทำคลิปการ์ตูนเวดดิ้งแบบตัวการ์ตูนแล้วนึกถึงผมเลยให้ผมลองทำดูบ้าง ผมก็ลองวาดให้มันเป็นมังงะแบบญี่ปุ่นไปเลย ก็เลยกลายเป็นมาตรฐานใหม่ว่างานลายเส้นแบบผมก็ทำเป็นการ์ตูนเว็ดดิ้งได้ พอผมเอางานไปลงที่ยูทูบก็มีคนติดต่อมา จากแค่ 2-3 คนเขาก็บอกต่อไปเรื่อยๆ

0

งานประเภทนี้มีเรื่องยากหรือมีโจทย์พิเศษอะไรที่ต้องรับมือเป็นพิเศษไหม

จะต้องทำงานด้วยความสุขครับ งานแต่งคืองานที่เราต้องทำออกมาให้ลูกค้าดูมีความสุข ไม่ว่าตอนนั้นเราจะเหนื่อยกับชีวิตหรือจะเครียดยังไง เราก็ต้องมีความสุขขณะทำงานงานนั้น โชคดีที่ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นลูกค้าที่ดี ผมก็เลยก็ทำงานด้วยความสุข ยิ่งเขาต้องการเอางานไปใช้ในช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของเขา ส่วนใหญ่ก็จะไม่ค่อยซีเรียสเรื่องงบประมาณ และเขาก็มาหาผมเพราะเห็นว่างานผมละเอียดด้วย เขาก็ยินดีที่จะจ้างผมทำในระดับคุณภาพที่ผมสามารถทุ่มให้เขาได้เต็มที่

ฉะนั้นเวลาผมเครียดอะไร ไม่ใช่เพราะลูกค้าไม่ดีนะครับ แต่บางทีผมก็มีปัญหาเรื่องส่วนตัวบ้าง ในตอนนั้นเองผมก็จะนึกถึงลูกค้าว่าพวกเขายังรองานของผมด้วยความรู้สึกที่ดีอยู่นะ ผมต้องไม่ทำให้ลูกค้าผิดหวัง พอนึกแบบนี้ก็จะฝ่าฟันจนทำงานเสร็จได้ (หัวเราะ)


แล้วมีสิ่งที่ต้องใส่ใจเป็นพิเศษอีกไหมสำหรับลูกค้าเว็ดดิ้ง

เรื่องเวลาและการสื่อสารครับ เพราะลูกค้าที่จ้างงานประเภทนี้เขาจะมีความกังวลว่ามันต้องทันอะ และเขาต้องได้งานดี เพื่อตอบรับความต้องการของเขา ผมก็จะสื่อสารกับเขาอยู่ตลอดเพื่อให้เขารู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขามีความหวั่นใจหรืออยากให้แก้อะไรหรือเปล่า เพราะบางครั้งลูกค้าเกรงใจ เขาอาจจะไม่พูดตรงๆ แต่เราต้องสังเกตเอา

แต่ก่อนผมเคยคิดว่าผมจะทำงานเสร็จแล้วส่งทีเดียวเลย ระหว่างนั้นลูกค้าก็ถามมาว่างานถึงไหนแล้ว ผมเลยรู้ว่าเขากังวลว่าเราหนีหายไปหรือเปล่า ฉะนั้นถึงผมจะงานยุ่งแค่ไหน ผมก็จะพยายามอัปเดตกับลูกค้าเสมอ อาจจะบอกเขาว่าช่วงนี้เรางานรัดตัวสักหน่อยแต่เราเตรียมให้อยู่นะ ให้เขาสบายใจว่ายังไงเราก็ยังคงดูแลงานที่เขาจ้างมา


จากประสบการณ์แล้วโคค่อนมองว่างานเว็ดดิ้งนั้นน่าสนใจสำหรับนักวาดการ์ตูนน้องใหม่ไหม

มันก็มีสองด้านนะครับ ด้านดีคือถ้าสามารถทำเป็นงานเสริมได้ก็ถือเป็นงานที่ดีเดียว ช่วงแรกค่าจ้างอาจจะไม่สูงมาก ต้องบอกเลยว่างานแรกๆ ผมก็รับในราคาถูกมากแล้วจึงค่อยๆ เพิ่มจนถึงจุดที่มันคุ้มค่าและโอเค แล้วก็เป็นงานที่แฮปปี้ เพราะเป็นงานที่เราจะได้อยู่กับเรื่องราวที่มีความสุขของลูกค้า สุขภาพจิตเราก็จะดี (หัวเราะ)

แต่ในอีกด้านหนึ่งที่เป็นปัญหาและทำให้ผมเริ่มให้น้ำหนักกับงานประเภทนี้น้อยลง ก็คือการที่ได้เขียนแต่ความรู้สึกด้านดีๆ อย่างเดียว เพราะผมคงไม่มีโอกาสได้เขียนฉากคนทะเลาะกันหรือจะเลิกกันในงานเว็ดดิ้ง พอนานไปมันก็เริ่มซ้ำ ผมจึงเริ่มอยากหางานที่ให้ความรู้สึกในด้านอื่นๆ มาเติมเต็มความหลากหลายด้วย อยากลองเขียนฉากแอ็คชัน อยากเขียนฉากแฟนตาซี ฉะนั้นจึงอยากแนะนำว่าถ้าใครอยากใฝ่ฝันอยากเป็นนักเขียนการ์ตูนที่ชอบคิดเรื่องราวเอง น่าจะรับงานแต่งเป็นเพียงงานเสริมจะดีกว่า

ถึงอย่างนั้น ในช่วงที่ยังรอเสนองานกับที่ต่างๆ งานแต่งก็เป็นงานที่ดีมากเลย เพราะจะช่วยให้เรามีรายได้ขณะรอผลงานเราเข้าตาสักสำนักพิมพ์ ก่อนหน้านี้ผมเองก็ทำงานแต่งมาประมาณ 4-5 ปี ถ้าไม่มีงานตรงนี้มาเป็นรายได้ ผมก็จะกลายเป็นคนตกงานไปถึง 5 ปีเลย

IMG_9987

เป็นเวลานับสิบปีแล้วตั้งแต่โคค่อนเขียนการ์ตูนของตัวเองเป็นครั้งแรก รับงานแต่ง จนถึงวันนี้ที่วาดประจำกับคอมิโค ต่อจากนี้โคค่อนมีความใฝ่ฝันเกี่ยวกับสายอาชีพของตนเองอย่างไร

เอาเรื่องใกล้ๆ ก่อนเลย ผมอยากเขียนการ์ตูนให้จบครับ (หัวเราะ) ผมอยากสานต่อการ์ตูนที่ผมนำมาบรรยายวันนี้ให้มันเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็อยากต่อยอดโครงเรื่องและตัวละครต่างๆ ที่ผมสร้างมาให้มันโกอินเตอร์ ก็คงเป็นความใฝ่ฝันของนักเขียนทั่วไป เพราะว่าการโกอินเตอร์ก็ช่วยให้มูลค่างานของเราสูงขึ้น

และเมื่องานเรามีมูลค่าสูงขึ้น เราก็จะสามารถทุ่มเท ลงแรงและลงเวลาให้คุณภาพของมันดีขึ้นมาอีกโดยที่ไม่ต้องเร่งรัดหรือปั่นอย่างเดียว แต่กว่าจะไปถึงขั้นนั้นได้ผมก็คิดว่าผมยังต้องพัฒนาเรื่องความเร็วอยู่ดี คงจะไม่ดีถ้าดังด้วยทางลัด เพราะมันจะดังอยู่บนฐานรากที่ไม่มั่นคง สิ่งที่ผมทำอยู่ตอนนี้จึงเป็นการสร้างผลงานด้วยคุณภาพและกรอบเวลาที่เราต้องการ เพื่อที่มันจะเป็นรากฐานสำหรับงานต่อๆ ไป


ขอคำแนะนำให้น้องๆ ที่อยากทำงานการ์ตูนเหมือนโคค่อนสักหน่อยว่าเขาต้องเตรียมตัวอย่างไรบ้าง

คิดว่าจุดสำคัญแรกเริ่มเลยคือต้องรู้ว่าเราชอบอะไร ในที่นี้หมายถึงชอบงานแนวไหน แล้วอยากเขียนการ์ตูนในรูปแบบใด ไม่ว่าต่อไปเทรนด์จะเปลี่ยนไปแบบไหน ความชอบของเราก็ยังคงเป็นพื้นฐานที่สำคัญ เพราะเราสามารถปรับสไตล์งานไปตามยุคสมัยได้ แต่ถ้าปราศจากแก่นของเรา เราก็จะลอยไปลอยมา

ผมคิดว่าผมมีโอกาสเข้ามาหลายครั้งเพราะมีเอกลักษณ์ที่ทำให้งานของผมแตกต่างจากคนอื่น อย่างพาสเทลหรืองานที่ให้อารมณ์อบอุ่น ความชอบของเราก็กลายเป็นจุดขายที่ทำให้งานเราสร้างมูลค่าได้ แต่ถ้าเป็นน้องๆ ที่คิดอย่างเดียวว่าจะเข้าวงการ โดยที่ยังหาความเป็นตัวของตัวเองไม่เจอก็อาจจะเคว้งได้ง่ายๆ เพราะสุดท้ายแล้ว ต่อให้กระแสความนิยมมันจะเปลี่ยนไปยังไง แต่ถ้าเรายังมีเอกลักษณ์ มีความเป็นตัวเราเองปักหลักอยู่ เราก็จะไม่ตาย


และนี่ก็คือการพูดคุยกับโคค่อน ไม่เพียงแต่เขาจะได้เล่าเรื่องราวการทำงานแล้ว ยังมาแชร์ประสบการณ์ความรู้เกี่ยวกับการทำงานเว็ดดิ้งที่เราอาจคิดไม่ถึงว่านักวาดการ์ตูนก็ทำได้ด้วย ในโอกาสนี้ อนิไทม์ขอขอบคุณคุณโคค่อนที่สละเวลามาให้ความรู้แก่เรา หากผู้อ่านท่านใดสนใจติดตามผลงานของเขาต่อ สามารถเยี่ยมชมเพจ COCON Comics หรือติดตามซีรีส์ Pocket Eden ได้ในแอพ Comico ในระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ค่ะ

และขอขอบคุณ Comico Thailand และศูนย์วัฒนธรรมเกาหลีประจำประเทศไทย ที่กรุณาจัดสรรการสัมภาษณ์ให้ในครั้งนี้ ตอนนี้ที่ศูนย์วัฒนธรรมฯ เขามีนิทรรศการ World Wide Webtoon อยู่ ผู้อ่านทุกท่านสามารถไปชมผลงานเว็บตูนของโคค่อนรวมถึงศิลปินท่านอื่น ๆ และเรียนรู้ประวัติความเป็นมาอย่างละเอียดลึกของเว็บตูนได้ จัดแสดงถึงวันที่ 28 สิงหาคมนี้เท่านั้น ใครยังไม่ไปต้องรีบแล้วนะคะ อนิตันขอคอนเฟิร์มว่างานนี้น่าสนใจจริงๆ ค่ะ    

ยังมีบทความ ข่าวสาร และสาระดีๆ เกี่ยวกับการ์ตูนอีกมากมาย!

ติดตามอัพเดตไวสุดๆ ทางทวิตเตอร์! |

2 thoughts on “[Exclusive Interview] ‘COCON’ ผู้สร้างแดนสวรรค์สีพาสเทล ‘Pocket Eden’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.