home INTERVIEW [TALK!] คุยไปคีบไปกับ MANYA นักหักมุมแสนไลก์ แห่ง “เพราะชั้นจนไงล่ะ”

[TALK!] คุยไปคีบไปกับ MANYA นักหักมุมแสนไลก์ แห่ง “เพราะชั้นจนไงล่ะ”

หากคุณเป็นคนหนึ่งที่ต้องกินมาม่าทุกปลายเดือน สารพัดมุกจนๆ ของคนกินแกลบจากแฟนเพจสุดยียวนแสนไลก์อย่าง “เพราะชั้นจนไงล่ะ” จะต้องทำให้คุณหยุดขำไม่ได้แน่ๆ และผู้ที่อยู่เบื้องหลังเพจสุดกวนนี้ก็เป็นนักเขียนการ์ตูนตลกจอมหักมุมผู้มีผลงานที่ทำให้คนอ่านรถคว่ำมาแล้วมากมายเต็มอินเตอร์เน็ต รวมไปถึงในนิตยสารการ์ตูนสุดฮิตอย่างขายหัวเราะอีกด้วย ในวันนี้เราจึงชวน “Manya” หรือ ยะ ณปภัช ภุมมารินท์ มาพูดคุยกันไป จกเนื้อย่างกันไป จนได้เป็นบทสัมภาษณ์ที่ทั้งอิ่มทั้งฮา

 

14383282_10154067417606633_769000944_nเป็นเจ้าของแฟนเพจชื่อดังอย่าง “เพราะชั้นจนไงล่ะ” เนี่ย ตัวจริงจนหรือเปล่า

ตอนนี้ก็พอโอเคแล้ว แต่ว่าตอนเพิ่งเปิดเพจเป็นช่วงที่เพิ่งทำฟรีแลนซ์ใหม่ๆ ก็จนแกลบจริงๆ

 

อะไรคือแรงบันดาลใจที่ทำให้เกิดเป็นเพราะชั้นจนฯ

จุดเริ่มต้นคือ Squidman.exe ชวนให้ลองทำเพจแบบที่สามารถหารายได้จากการขาย tie-in ได้ เราก็รู้สึกสนใจ แต่ก็แค่เก็บมาคิดเล่นๆ ว่าถ้าทำจะทำอะไรดี จนวันนึงเพื่อนมาชวนไปกินบุฟเฟ่ต์ แล้วเราไม่มีเงิน ก็เลยพูดไปว่า “กูจนเว่ย” ก็เลยได้ไอเดียว่า เฮ้ย เอาจริงๆ มันยังไม่มีเพจไหนเล่นเรื่องความจนตรงๆ มาก่อน อาจจะมีเป็นชีวิตมนุษย์เงินเดือนบ้างแต่ยังไม่มีใครเล่นเรื่องความจนแบบจริงจัง ก็คิดว่ามันน่าจะเป็นช่องทางเล่นมุกได้ แล้วก็ตั้งเพจเลย

 

4 สาวตัวละครหลักของเพราะชั้นจนฯ มีที่มาจากไหน

ได้มาจากการดูพวกการ์ตูนแนวชีวิตประจำวันญี่ปุ่น แบบสามัญขยันรั่ว (Nichijou), ลัคกี้สตาร์, โรงเรียนป่วนนักเรียนเป๋อ (Azumanga Daioh) ทุกๆ เรื่องมันจะมีตัวเอกเป็นเกิร์ลแก๊ง กลุ่มเพื่อนสาวที่มีบุคลิกลักษณะแตกต่างกันไป ซึ่งมันทำให้ดำเนินเรื่องได้สนุก

 

คิดว่าตัวละครไหนจาก 4 สาวที่เป็นตัวของเรามากที่สุด

หนูเมย์ล่ะมั้ง เวลาเขียนถึงตัวละครอื่นเราจะพยายามคิดตลอดว่า คนแบบนี้เขาจะคิดยังไง ทำอะไร แต่พอเป็นหนูเมย์เราเขียนจากสิ่งที่เราคิดได้เลย มันเป็นตัวละครที่ติดเกม ติดการ์ตูน แต่ว่าก็เป็นตัวละครที่มีตรรกะ มีความเกรียนลึกๆ ปัจเจก หัวรั้น แล้วก็ค่อนข้างอินโทรเวิร์ตด้วย

untitled-3

4 สาวตัวละครหลักของเพจเพราะชั้นจนฯ จากซ้ายไปขวา มัส, เมย์, โมจิ และเหมียว

 

มุกที่เอามาเขียนลงเพจทุกวันปกติหามาจากไหน

บางทีก็สังเกตเรื่องรอบๆ ตัว หรือประสบการณ์ที่เจอกับตัวเอง หรือดูกระแสว่ามันมีเรื่องอะไรขึ้นมา เราก็เอามาปรับเล่นมุก บางทีก็นั่งคิดเล่นๆ อยู่ดีๆ มันก็คิดขึ้นมาได้เอง

 

ทำไมการ์ตูนเพราะชั้นจนฯ ฉบับเว็บตูนถึงชื่อว่า “เพราะชั้นจนไงล่ะ Tomahawk”

spd_20150206164259_bการ์ตูนเรื่องนึงที่ยึดเป็นเรื่องบันดาลใจในการเขียนการ์ตูนแก๊กคือ “สาวน้อยต่อยหนัก” (Noodle Fighter Miki) ของอ.ซาโดกาวะ จุน ซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว การ์ตูนเรื่องนี้มีภาคต่อชื่อ “สาวน้อยต่อยหนัก นาปาล์ม” เลยตั้งชื่อ “โทมาฮอว์ค” ซึ่งเป็นระเบิดเหมือนกันขึ้นมาเพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่ออาจารย์ท่านนี้

อีกเหตุผลคือไม่อยากตั้งชื่อแบบ เพราะชั้นจนฯ เดอะซีรีส์ อะไรแบบนี้ เบื่อมาก สิ้นคิดฉิบหาย ก็เลยจะมีชื่อใหม่ๆ ตลอด เช่นฉบับพ็อคเก็ตบุ๊กก็จะชื่อว่า เพราะชั้นจนฯ วาไรตี้ ฉบับมังงะที่เป็นเรื่องย้อนอดีตก็จะชื่อเพราะชั้นจนฯ เมโมรี่

 

ระหว่างการเขียนเป็นเรื่องกับการคิดแก๊กมาลงแฟนเพจทุกวัน อะไรยากกว่ากัน

แก๊กเป็นวันง่ายกว่าเยอะ สามช่องปูชงตบ อย่างวันนี้เราอยากพูดถึงเกี๊ยว (คีบเกี๊ยวขึ้นมา) เราก็แค่คิดว่าจะเล่นอะไรกับมันได้บ้าง แต่พอเป็นเรื่องเนี่ย มันต้องมีทั้งพล็อตเรื่อง ผูกปม ตลบกับไปเล่นที่ปูไว้ช่วงแรก พอเรามีพื้นที่มากขึ้นเราก็จะพยายามใช้พื้นที่ให้มากขึ้น มันเลยยากกว่า

 

นอกจากเพราะชั้นจนฯ ตอนนี้เขียนการ์ตูนอะไรอยู่อีกบ้าง

ตอนนี้เขียนการ์ตูนเรื่อง “กีฬาสามานย์” กับ “นายเอ นามสมมติ” อยู่ที่ Omelet.in.th แล้วก็มีวาดทำเพจให้ลูกค้า เป็นนักเขียนขายหัวเราะ แล้วก็ทำพ็อกเก็ตบุ๊ก วาดซีรีส์ลงเว็บตูน แล้วก็ใครจะจ้างไปวาดไปทำอะไรก็ไปหมด

untitled-4

คลิกที่ภาพเพื่ออ่านการ์ตูนเรื่อง “นายเอ นามสมมติ” ทาง #readomelet

 

มีที่มาที่ไปอย่างไรจึงมาเป็นนักเขียนการ์ตูนได้

พอจบจากสถาปัตย์มา เราก็ทำงานเป็นสถาปนิก ทำคอมพิวเตอร์กราฟิก รับจ๊อบออกแบบไปเรื่อย ช่วงนั้นเราทำงานดิจิทัลเพนต์ติ้ง แต่ว่าประกาศหางานในเฟซบุ๊กส่วนใหญ่ก็จะรับกันแต่งานคอมิก ก็เลยลองเขียนดู จนคลอดออกมาเป็นเรื่อง “Watchdog” ซึ่งก็ให้นักเขียนการ์ตูนเขาช่วยวิจารณ์ แล้วก็พัฒนามาเรื่อยๆ

 

ตั้งแต่เรื่องแรกจนทุกวันนี้ คิดว่าตัวเองมีพัฒนาการอย่างไรบ้าง

เยอะนะ เพราะเรามาแบบก้าวกระโดดมาก นับจากครั้งแรกที่เขียนการ์ตูนจนถึงทุกวันนี้ก็เพิ่งจะ 2 ปีเอง ตอนนี้ลายเส้นก็ยังไม่นิ่ง ไม่ตายตัว ยังเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่วาด

 

10365557_722162661180592_2119701338723307262_o
คลิกที่ภาพเพื่ออ่านการ์ตูนเรื่อง “Grumpy Girl”

มีแผนจะกลับไปเขียนเรื่องสั้นแบบที่เคยเขียนบ้างหรือไม่

ไม่ว่างเลย อยู่กับหนูมัสก็หมดวันแล้ว ทุกอย่างเป็นหนูมัสหมดเลยจนไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่น เขียนเพลงก็เขียนให้มัน หรืออย่างนิด้าเขาให้หุ่นยนตร์มาคัสต้อม ต่อกันพลายังออกมาเป็นหนูมัสเลย

 

นามปากกา “Manya” (มังยะ) มีที่มาจากไหน

มังยะนี่ลูกเพจตั้งให้ เกิดจากชื่อ “ยะ” กับ “มังงะ” ส่วนยารุฮิเป็นชื่อตั้งแต่สมัยเล่นบอร์ด ไม่รู้จะตั้งชื่ออะไรหันไปเห็นฟิกเกอร์ฮารุฮิก็เลยใช้ชื่อนี้

 

ไปเป็นนักเขียนการ์ตูนในขายหัวเราะได้ยังไง

10945612_919579414772248_7764718636707914838_n
คลิกที่ภาพเพื่ออ่านการ์ตูนเรื่อง “นิ้วตีนโมเอะ”

ตอนเขียนเรื่อง “นิ้วตีนโมเอะ” บ.ก.บัฟโฟ่ ซึ่งตอนนั้นทำอยู่ขายหัวเราะเขากำลังมองหานักเขียนใหม่อยู่ เขาก็มาเห็นแล้วก็มาชวนไปเขียน ตอนนั้นเรายังไม่รู้จักการ์ตูนแก๊กเลยนะ เพิ่งมารู้จักพวกหลักการอะไรของการ์ตูนแก๊ก แล้วก็ได้รู้ว่าเราถนัดเอาตอนทำขายหัวเราะนี่แหละ

 

ก่อนหน้านี้เคยอยากเป็นนักเขียนการ์ตูนบ้างไหม

ไม่ได้อยากเป็นนะก่อนหน้านี้ ความฝันของเราก็น่าจะเหมือนคนเจ็นวายทั่วไป คือเป็นฟรีแลนซ์ชีวิตดีๆ แบบที่เราชอบเห็นตามโฆษณาอะไรพวกนี้ คือนั่งทำฟรีแลนซ์อยู่บ้านสบายๆ ซึ่งจริงๆ มันก็ไม่สบาย.. อาจจะเป็นสถาปนิกหรือออกแบบกราฟิก ไม่เคยคิดว่าจะได้ทำการ์ตูนเลย แต่พอลองเขียนเรื่องสั้นแล้วก็รู้สึกว่า ตอนทำมันก็สนุก ขายได้ แล้วมันก็มีทางไปต่อได้ด้วย

 

มาถึงจุดที่ใฝ่ฝันในฐานะนักเขียนการ์ตูนหรือยัง ก้าวต่อไปคืออะไร

จริงๆ ตอนนี้ก็ถึงจุดที่ฝันแล้วนะ มีเงิน อยู่ได้ ได้เขียนการ์ตูนเรื่อยๆ ตอนนี้เราเริ่มมองเพราะชั้นจนฯ ในฐานะแบรนด์ เราก็อยากจะสร้างแบรนด์นี้ต่อยอดขึ้นไป อาจจะแตกแขนงไปเป็นผลิตภัณฑ์อื่นๆ นอกเหนือจากที่มีอยู่ตอนนี้อีก

 

พูดถึงมุกแบบมังยะก็จะนึกถึงมุกหักมุม อะไรทำให้ชอบเล่นมุกแบบนี้

หักมุมแล้วคนแม่งชอบ การหักมุมมันเป็นสมการ เป็นวิทยาศาสตร์ เป็นเทคโนโลยีที่เราสามารถสร้างได้ เรื่องแนวอื่นอย่างการ์ตูนซึ้งๆ เศร้าๆ มันไม่มีหลักการว่าทำยังไงให้มันซึ้งวะ ให้เศร้าวะ แต่การหักมุมมันชัดเจน คือเหมือนเราเป็นกรมทางหลวงที่ต้องไปปักป้ายให้เลี้ยวซ้ายตรงทางเลี้ยวขวา เอาง่ายๆ คือเรามีหน้าที่ทำยังไงก็ได้ให้คนอ่านรถคว่ำ ซึ่งนานๆ เข้าคนก็จะเริ่มเดาทางได้ เราก็ต้องคิดหักมุมซ้อนหักมุมเข้าไปอีก

img_7202

 

อยากลองเปลี่ยนไปเขียนแนวอื่นบ้างไหม

ทางนี้มันยังไปได้เรื่อยๆ ยังไม่สุด คงต้องรอให้ถึงจุดอิ่มตัวหรือเบื่อแล้วก่อน แต่การ์ตูนอย่างกินทามะมันก็มีตอนที่เศร้า หรือตอนที่หลอนเหมือนกัน ซึ่งในโทมาฮอว์กก็จะเริ่มมีการแทรกอะไรพวกนี้เข้ามา เช่นในตอนแรกก็จะเป็นเรื่องการก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง เพื่อไม่ให้มันเป็นการ์ตูนตลกหลักลอยเกินไป

 

14397226_10154067417516633_414541123_nมังยะเขียนการ์ตูนตลกมาเยอะ ตัวจริงเป็นคนตลกหรือเปล่า

เป็นคนซีเรียสนะความจริง เพื่อนหลายคนบอกเป็นเพอร์เฟ็กชันนิสต์ แต่ส่วนตัวคิดว่าเป็นคนชอบวางแผนมากกว่า ชอบอะไรที่มันควบคุมได้ ที่วางแผนได้ แล้วเรื่องตลกมันเป็นศาสตร์ เป็นวิทยาศาสตร์

 

ขอหนึ่งมุกได้ไหม

เราไม่ใช่ตลกเล่นสด แบบตึ่งโป๊ะแล้วฮา แต่เป็นตลกแบบที่คิดว่าจะเล่นกับอะไร เหตุการณ์ไหน แล้วมุกการ์ตูนมันก็ตลกคนละทางกับมุกเล่า อย่างล่าสุดฟังวิทยุรายการนึงที่ผันตัวมายิงมุกควายหน้าไมค์ เละเลย เดดแอร์แล้วเดดแอร์อีก เพราะมันเล่นคนละทางกัน

 

img_7198อะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในการเขียนการ์ตูนแก๊ก

มันไม่มีอะไรสำคัญที่สุด แต่มันประกอบกัน ขาดอะไรอย่างหนึ่งไม่ได้ ลายเส้นก็ต้องสอดคล้องกับทางมุก เราจะเอาเส้นเดธโน้ตมาวาดการ์ตูนแก๊กก็คงไม่ใช่ แต่ถ้าจะเอาลายเส้นนั้นจริงๆ ก็อาจจะต้องเล่นแก๊กซีเรียสแบบโรงเรียนคุกนรก (Prison School) มันต้องสอดคล้องกันหมดทั้งภาพ จังหวะ ตัวมุก การปู ชง ตบ รับ สำคัญหมด เรื่องตลกเรื่องเดียวกันเล่าคนละคนก็ขำต่างกัน เล่าคนละเวลาก็ขำต่างกัน ฉะนั้นมันเป็นการคลิกกันของหลายๆ อย่าง จังหวะ โอกาส เวลา ไม่มีส่วนใดส่วนหนึ่งที่สำคัญที่สุด

 

อะไรคือส่วนที่ยากที่สุดในการเขียนการ์ตูนแก๊ก

มันเขียนมาทุกวันแล้วอะ มันก็เลยรู้สึกว่าไม่ยาก อะไรที่เราเข้าใจแล้วมันก็ง่าย เหมือนวิชาคณิตศาสตร์น่ะ ถ้าถามว่ามันยากไหม คำตอบมันก็อยู่ที่ว่าเราเข้าใจหรือไม่เข้าใจ

 

อะไรคือคำแนะนำสำหรับคนที่อยากเป็นคนตลก หรือเขียนการ์ตูนให้ตลก

ต้องดูตัวอย่างเยอะๆ แต่ก่อนผมไม่ใช่คนตลกเลย เล่นมุกทีไรเดดแอร์ตลอด เดินกันเป็นกลุ่มก็โดนรั้งท้าย เพื่อนไม่คบ โดนสังคมทอดทิ้ง เริ่มตลกได้เพราะว่าตอนเรียนสถาปัตย์เนี่ย เพื่อนเราเล่นมุกกันจริงจังมาก มีการวิจารณ์กันตลอดว่า ไอ้เชี่ย เฮ้ยจังหวะดี ทางมุกเจ๋งว่ะ เฮ้ยเกือบดีแล้ว ปรับตรงนี้อีกหน่อย เราเลยเริ่มมองว่าจริงๆ แล้วตลกมันเป็นศาสตร์ ไม่ใช่ความบังเอิญ ไม่ใช่อยู่ดีๆ ก็ตลก เราต้องหัดสังเกตว่าอะไรตลก อะไรไม่ตลก มึงไม่ตลกเพราะอะไร ไม่ใช่เจออะไรตลกก็ขำแล้วจบ แต่ต้องศึกษาด้วยว่าทำไมมันตลก ทางมุกมันเป็นยังไง

 

13900478_10154067417451633_913399228_nนอกจากทำให้เล่นตลกได้แล้ว การเรียนสถาปัตย์ให้อะไรมังยะบ้าง

สถาปัตย์มันคือการออกแบบ ซึ่งทุกอย่างในชีวิตเรามันก็คือการออกแบบ มันฝึกให้เราคิดอย่างเป็นระบบ ก่อนจะออกแบบอะไรเราต้องเข้าใจมันก่อน เราต้องวิเคราะห์ว่ามันตลกเพราะอะไร ยังไงถึงเรียกว่าตลก ทำไมการ์ตูนต้องมีสามช่อง และเราจะสามารถบิดมันไปได้แค่ไหน เหมือนถ้าเราขายก๋วยเตี๋ยว เราก็ต้องรู้ว่าทำยังไงถึงจะเรียกว่าก๋วยเตี๋ยว เราบิดมันได้แค่ไหน ใช้ข้าวแทนเส้นได้ไหม ใส่ไส้กรอกแฟรงก์เฟิร์ตได้ไหม มันได้ใช้หมด

 

การ์ตูนเรื่องโปรด และนักเขียนในดวงใจของมังยะคือใคร

เรื่องโปรดจริงๆ ก็คือสาวน้อยต่อยหนักอย่างที่บอกไป ส่วนนักเขียนไอดอลก็จะเป็นช่วงๆ ไป อย่างช่วงที่เริ่มเขียนการ์ตูนใหม่ๆ ก็คือเสี่ยแนน (ครัวแม่ดาชา, ฉันทนาเลขาไร้พ่าย) เพราะเป็นตัวอย่างว่าการเขียนการ์ตูนมันหาเลี้ยงครอบครัวได้จริงๆ มันทำให้เรามั่นใจที่จะเขียนการ์ตูนอย่างจริงจัง ช่วงนี้ก็จะเป็นสะอาด (ชายผู้ออกเดินทางตามเสียงของตัวเอง, สยามยิ้มแสยะ) เพราะชอบทางมุกที่เป็นธรรมชาติของเขา เขาไม่เล่นมุกควาย มุกเล่นคำ แต่หยิบเอาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เรื่องทั่วไปที่เรามองผ่านๆ มาขยี้ให้มันตลกได้

 

นอกจากการ์ตูนแล้วตอนนี้มีงานอื่นอีกหรือไม่

นอกจากพ็อคเก็ตบุ๊กแล้ว ตอนนี้ก็กำลังเขียนเพลง ตั้งใจจะทำคาแรคเตอร์ซองให้ทั้ง 4 สาว แล้วตอนนี้ก็รับจ้างเขียนเพลงให้วงข้างนอกอยู่ด้วย แต่ยังบอกไม่ได้ ก่อนหน้านี้ก็ไปทำโมเดลคัสตอมกับทางนิด้า เป็นหุ่นยนตร์ Frame Arm Girl ฉบับหนูมัส แล้วก็หุ่นยนตร์ WeGo ฉบับเพราะชั้นจนฯ ซึ่งออกแบบมาให้เป็นหุ่นคีบเส้นมาม่า แล้วก็มีพัดลมไว้เป่า

 

เวลาว่างจากการทำงานชอบทำอะไร

ไม่มีเวลาว่างครับ ส่วนใหญ่ก็จะคิดโปรเจกต์ไว้จนล้นตลอด พวกงานที่ไม่ได้ต้องรีบเสร็จอย่างเพลง พอหมดจากงานที่ต้องทำให้ทันเดดไลน์แล้วก็จะหยิบขึ้นมาทำต่อ

 

13475029_1606313419679447_1242677452697392407_o
มุกจากเพจ “Overwatch Kindergarten” เพจแก๊กจากเกมดังของมังยะ

แต่ก็แอบเห็นว่ามีเวลาเล่นโอเวอร์วอทช์อยู่

มันเล่นไม่นานนะ สิบยี่สิบนาทีก็เล่นได้ จากเซื่องซึมๆ พอได้เล่นสักเกมแล้วมันตื่นตัว หัวร้อนกันไป ก็แอคทีฟกลับมาทำงานต่อได้

 

แล้วได้นอนหรือพักผ่อนไหม

นอนวันละ 8 ชั่วโมง แล้วก็เข้าฟิตเนสทุกวัน วันละ 2 ชั่วโมง แต่ว่าเราทำงานที่บ้าน ตื่นมาก็เจอโต๊ะทำงานแล้ว กินข้าวแล้วก็ทำงานได้เลย ไม่ต้องไปไหน

 

บริหารเวลายังไงให้สามารถทำงานกับใช้ชีวิตได้ลงตัวแบบนี้

อย่างที่บอกว่าเป็นคนชอบวางแผน ทุกอย่างเป็นการวางแผนหมดเลย อย่างเพจที่ต้องวาดทุกวันนั่นก็ออกแบบไว้ให้เรียบง่าย จะได้วาดได้ทุกวันโดยไม่เหนื่อย ทั้งที่ปกติไม่ได้วาดแบบนี้ ถ้าวางแผนลำดับงานดีๆ เราก็จะปรับตัวได้เรื่อยๆ ถ้าทำรวดเดียวหมดแล้วจะน็อกก็เปลี่ยนมามาพักทุกชั่วโมง ทำยังให้ออกมาดูดี ดูออฟฟิเชียลโดยลงแรงกับมันน้อยที่สุด อย่างในโทมาฮอว์กก็จ้างผู้ช่วยลงสี ปรับตัวหาวิธีแก้กันไป จนกลายเป็นระบบของเราเอง

 

ถ้ามีใครสักคนบอกว่าอยากเป็นนักเขียนการ์ตูน จะแนะนำเขาว่าอย่างไร

จะบอกว่า ได้  คือนักเขียนการ์ตูนเนี่ย ใครๆ ก็เป็นได้ และใครๆ ก็เป็นไม่ได้เหมือนกัน มันไม่เหมือนหมอหรือวิศวกรที่คุณจะต้องไปสอบให้ได้ใบรับรองอะไร มันอยู่ที่ผลงานล้วนๆ คุณวาดโอเคเขาก็จ้างคุณ เคยมีเด็กมาถามว่าจะเลือกคณะไหนดี ก็แนะนำไปว่าให้เลือกสายวิชาชีพที่เหนื่อยกับมันน้อยที่สุด แล้วเอาเวลาที่เหลือไปเขียนการ์ตูน ถ้าการ์ตูนคุณไปไม่รอดจริงๆ อย่างน้อยคุณก็ยังมีวิชาชีพอยู่

 

พูดถึงผลงานใหม่ล่าสุดที่แฟนๆ รอคอย

ตอนนี้กำลังจะออกพ็อกเก็ตบุ๊ค ชื่อว่า “เพราะชั้นจนไงล่ะ variety” ซึ่งจะเป็นเนื้อหาใหม่ทั้งหมด จะวางขายในงานสัปดาห์หนังสือ ตุลานี้ ที่บูธสำนักพิมพ์ Nida Publishing Y013 โซนวันเดอร์แลนด์ ติดตามความคืบหน้าได้ทางเพจ “เพราะชั้นจนไงล่ะ” และ “Nida Publishing” ครับ
ในวันๆ หนึ่ง ชีวิตคุณอาจจะต้องพบกับเรื่องชวนปวดหัว สภาพการจราจรที่ติดขัดจนน่าโมโห แถมทุกปลายเดือนก็ยังต้องต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิต หากว่าคุณได้เปิดอ่านความคิดสุดฮาของมังยะ ผ่านการ์ตูนแก๊กจนๆ ประจำวันทางแฟนเพจ เพราะชั้นจนไงล่ะ และเอาใจช่วย 4 สาวในฉบับเว็บตูนเรื่องยาวรายสัปดาห์ “เพราะชั้นจนไงล่ะ TOMAHAWK” ได้ทุกวันศุกร์ทางแอปพลิเคชัน LINE webtoon แล้ว อนิไทม์เชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าการ์ตูนแก๊กของเขาจะสามารถเปลี่ยนให้วันแย่ๆ ของคุณสดใสขึ้นมาได้อย่างแน่นอน

Anitime

ติดตามข่าวสาร บทความ สัมภาษณ์ และเรื่องราวต่าง ๆ มากมายในวงการการ์ตูนแบบสดใหม่ได้ทุกวันที่นี่!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.

ความคิดเห็น