home INTERVIEW [talk!] Vicmon & Tako คู่หูเพื่อนรัก นักเขียนการ์ตูนสุดป๊อป

[talk!] Vicmon & Tako คู่หูเพื่อนรัก นักเขียนการ์ตูนสุดป๊อป

ปัจจุบันเว็บคอมิกที่มีให้เราได้อ่านกันฟรีๆ ในแอปพลิเคชัน comico Thailand นั้นมีมากกว่า 100 เรื่อง แต่มีเว็บคอมิกเพียงไม่กี่เรื่องที่แย่งกันอยู่บนอันดับต้นๆ ของตารางการ์ตูนยอดนิยมอยู่ตลอดเวลา และนั่นก็คือการ์ตูนฝีมือชาวไทย เรื่อง Lady & Gentleman โดย Tako และ 3rd Time Kiss โดย Vicmon

นอกจากทั้งสองคนจะเป็นเจ้าของผลงานสุดฮิต ซึ่งปัจจุบันเป็นตัวแทนเว็บคอมิกไทยที่ถูกแปลไปให้ผู้อ่านชาวเกาหลีได้ร่วมอ่าน ร่วมฟินกันแล้ว เรายังพึ่งจะได้รู้ในวันนี้นี่เอง ว่าทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทที่ทั้งรักทั้งกัดกันมานับสิบปี!

 

ก่อนจะมาที่นี่ มีพี่ที่กองบ.ก. บอกว่าพี่วิกมนชื่อนี้เพราะใส่วิกมนๆ

Vicmon – นี่ผมจริง!

 

อ้าว (หัวเราะ) งั้นทำไมถึงใช้ชื่อนี้ล่ะ

Vicmon – ชื่อเล่นเราชื่อ มน Vic นี่มาจากอ่านหนังสือเจอว่าคนไทยจำชื่อได้ไม่เกินสามพยางค์ ก็เลยพยายามตั้งชื่อให้ไม่เกินสองพยางค์จากตัวอักษรที่ชอบ คือ V กับ C แล้วก็ใส่สระเออีไอโอยูให้มันอ่านได้ ซึ่ง Vic มันฟังดูดีสุด ก็เลยใช้ แต่ตอนหลังวิกมันมีคนใช้ซ้ำ เราอะใช้วิกก่อน F4 อีก แต่ F4 มันดังมากจนใครๆ ก็บอกว่าฉันตั้งชื่อตามดารา เปล่า! ฉันไม่ได้ตั้งชื่อตามดารา เลยต้องเปลี่ยนเป็น Vicmon ตั้งแต่นั้น

 

แล้วนามปากกา Tako ล่ะ

Tako – สมัยม.1 มีเพื่อนที่ชอบการ์ตูน ชอบภาษาญี่ปุ่น เขาตั้งชื่อนี้ให้เพราะผมเราหยิกเหมือนหนวดปลาหมึก เขาเลยเรียกเราว่าทาโกะ มันติงต๊องมากเลย แต่ก็ใช้มาจนถึงปัจจุบัน คือสมัยก่อนเราก็รู้จักทาโกะยากิอะไรอย่างงี้ใช่ไหม มันเป็นคำที่คนทั่วไปรู้จัก แปลว่าปลาหมึก จริงๆ ก็อยากเปลี่ยนนะ แต่มันสายไปแล้ว กลัวว่าถ้าเปลี่ยนเขาจะจำไม่ได้กัน

 

20161117-dsc_9354แสดงว่าวาดรูปมาตั้งแต่ม.ต้นเลยเหรอ

Tako – ใช่ค่ะ ใช้เป็นยูสเซอร์เนมในเว็บบอร์ด สมัยก่อนคนการ์ตูนเขาจะรู้จักกันผ่านเว็บบอร์ด เราก็วาดการ์ตูน แล้วก็จับกลุ่มทำนิตยสารกันมาตั้งแต่ตอนนั้น วิกนี่ก็อยู่กลุ่มเดียวกันมาตั้งแต่มัธยมแล้ว

Vicmon – ตีกันมาตั้งแต่ม.ปลาย (หัวเราะ)

Tako – ตอนนั้นจะมีบอร์ดพ็อกเก็ตออนไลน์ กับออลไฟนอล ที่จะดังในกลุ่มคนเขียนโดจิน

Vicmon – เราอะมีชื่อขึ้นมาเพราะบอร์ดพ็อกเก็ต แต่ตอนนั้นก็เล่นออลไฟนอลด้วย ก็ไปทุกบอร์ดอะ พ็อกเก็ตผู้ชายจะเยอะกว่า แต่ออลไฟนอลผู้หญิงจะเยอะกว่า แต่ว่าเราอยู่ได้ทั้งสองที่

 

16103นักเขียนการ์ตูนเป็นอาชีพในฝันของทั้งสองคนหรือเปล่า

Vicmon – เป็น

Tako – สมัยก่อนยังไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นอาชีพได้..

Vicmon – ฉันนี่แหละหลอกมันมาเอง

Tako – (หัวเราะ) สมัยขึ้นมหาลัยเราอยากเป็นกราฟฟิกดีไซเนอร์ อยากทำโฆษณา เพราะคิดว่ามันน่าจะเป็นสายที่ใกล้เคียงที่สุดกับการวาดรูปที่เราชอบ แต่วิกบอกเราว่า “กูไม่เคยคิดจะเป็นอย่างอื่นเลยนอกจากนักเขียนการ์ตูน” ก็เลยแบบว่า โอเค เออ เราควรจะเป็นนักเขียนการ์ตูนเนอะ

Vicmon – โดนหลอก (หัวเราะ)

Tako – แล้วก็โดนหลอกมา ซับซ้อนจังเลย ถอดเทปยากเนอะ

Vicmon – ไม่ยากๆ บอกว่าโดนวิกหลอกมา

 

อะไรคือแรงบันดาลใจให้เขียนเรื่อง Lady & Gentleman แล้วก็ 3rd Time Kiss ออกมา

Vicmon – อันนี้เริ่มยากว่ะ เพราะพูดไปแล้วจะยาว คือ ตอนนั้นอะมันมีเวลาสั้นมากที่จะให้ส่งเรื่อง ก็เลยต้องเอาพล็อตที่มีอยู่แล้วสองพล็อต ส่งไปทั้งสองอัน อีกเรื่องจะเป็นแนวลึกลับ ฆาตกรรม แต่เรื่องนี้เป็นแฟนตาซีรักๆ ต่างจากการ์ตูนแฟนตาซีส่วนใหญ่ที่มันชอบกู้โลก ยึดเมืองกัน แต่เราไม่อยากเขียนอะไรสเกลใหญ่ขนาดกู้โลก เขียนแฟนตาซีที่ยังสมเป็นแฟนตาซีอยู่แต่มาโฟกัสเรื่องความรักแทนดีกว่า เป็นแนวที่อยากเขียนอยู่ก่อนแล้ว

จริงๆ เราอยากให้มันดาร์กกว่านี้ แต่ตัวเนื้อหาแอปพลิเคชันมันค่อนข้างเด็ก ก็เลยทอนเรื่องให้เบาลง ตอนนี้บางทีก็คิดนะว่าลายเส้นแม่งเหมือนการ์ตูนเซอร์วิสว่ะ บางคนก็ไม่อ่านการ์ตูนเราเพราะคิดว่าเป็นการ์ตูนเซอร์วิส ขายผู้ชาย แต่จริงๆ เราไม่เคยนำเสนอแต่ด้านนั้น คนที่ตามอ่านเรามาตลอดก็ทักมาบอกว่า “พี่วิก เรื่องนี้ดูใสจังค่ะ แต่หนูรู้ว่าพี่เขียนเนี่ย มันต้องไม่ใสจริงแน่นอน” ถูก! คุณมาถูกทางแล้ว!

Tako – ของเราเนี่ยเสนอไปสองเรื่อง เรื่องแรกเป็นการ์ตูนผู้ชายแนวมืดมนหน่อยๆ เน้นเรื่องจิตใจ ความรู้สึก ไม่ผ่าน เขาบอกมันยากเกินไป เราเองนี่แหละที่จะเขียนยาก มันต้องคิดเยอะไง อีกเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงที่ไปขอพรดวงดาวให้ตัวเองเป็นผู้ชาย แต่มันไปซ้ำกับเรื่องของคนอื่นที่ผู้หญิงกลายเป็นผู้ชายอยู่แล้ว ส่วนตัวเราชอบอ่านการ์ตูนผู้ชายดราม่าๆ แต่ถนัดโรแมนติกคอเมดี้มากกว่า เลยเสนออีกเรื่องหนึ่ง ก็คือ Lady & Gentleman แล้วก็ผ่าน แต่ไม่ใช่เรื่องที่ตั้งใจจะเขียนตั้งแต่แรก

 

ตัวละครหลักทั้งสองเรื่องนี่ได้แรงบันดาลใจมากจากไหน

Tako – เราอ่านการ์ตูนแนวพระเอกนางเอกสลับร่างกันมาเยอะมาก แล้วก็ชอบเกือบทุกเรื่องเลยที่ดังๆ ก็เลยอยากเขียนบ้าง แต่ก็ต้องคิดให้มันไม่ซ้ำกับคนอื่นไม่ให้น่าเบื่อ ก็เลยคิดถึงตัวเองเป็นผู้หญิงที่ดูแมนมากๆ มีแต่ผู้หญิงเข้าหา ผู้หญิงจีบ แต่ความจริงแล้วเป็นสาวน้อยสุดๆ แบบ “ฉันชอบผู้ชาย~” ซึ่งเราก็รู้จักคนที่เป็นแบบนั้นจริงๆ

Vicmon – ของเราสร้างคาแรกเตอร์ขึ้นมาจากพล็อตเรื่อง ไม่ได้เริ่มที่คาแรกเตอร์เหมือนหลายๆ คน ฉะนั้นเราก็ต้องสร้างคาแรกเตอร์ที่จะซัพพอร์ตพล็อตเรื่องของเราได้ พอมีคาแรกเตอร์หลักแล้วเราก็ต้องคิดว่าตัวละครตัวนี้ควรจะมีชีวิตแบบไหน ซึ่งก็ทำให้ตัวละครเพื่อนอีกสองคนงอกขึ้นมา แต่แค่นั้นมันยังทำให้ทำให้เนื้อเรื่องสั่นสะเทือนไม่ได้ ก็เลยต้องสร้างตัวละครมนุษย์อีกสองตัวเพิ่มมา เพื่อให้พล็อตมันเดิน

 

tako-lday-gentชอบตัวละครไหนมากที่สุดครับ

Tako – จอห์นค่ะ มันเป็นตัวประกอบที่ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างขึ้นมา ไม่อยู่ในหัวตอนแรกเลย จนมันมีตอนหนึ่งที่เราเขียนยาวไม่พอ จากต้องเขียน 40 ช่อง ปรากฎเขียนไป 30 ช่องก็จบแล้ว ไม่รู้จะเขียนอะไรต่อให้ครบ ก็เลยด้นสดสร้างเพื่อนให้พระเอกชื่อจอห์นขึ้นมา แล้วมันก็กลายเป็นตัวละครที่น่าสนใจ แล้วก็ทำให้เรื่องสนุกขึ้น ทั้งๆ ที่มันไม่ได้อยู่ในพล็อตตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ

Vicmon – ชอบเลโตค่ะ เพราะว่าเราอะแก่แล้ว ความคิดเราเลยค่อนข้างจะคล้ายตัวละครตัวนี้ ซึ่งโตกว่าเพื่อน แถมยังเป็นตัวละครที่มีผลต่อเนื้อเรื่องหลักมากกว่าพระเอกนางเอกเสียอีก ซึ่งก็เพราะมันเป็นผู้ใหญ่เกินไปนี่แหละ ถ้าให้มันเป็นตัวหลักเรื่องอาจจะจบเร็วเกิน เลยต้องให้เป็นแค่ตัวรอง มันเป็นตัวละครที่เราต้องคิดเยอะ เพราะมันฉลาด มันเป็นผู้ใหญ่ มันใช้ความคิดมากกว่าความรู้สึก มันมีแบ็คกราวนด์ค่อนข้างแน่น เป็นตัวละครที่เขียนแล้วอินที่สุด

 

3343545ตอนที่การ์ตูนทั้งสองเรื่องได้รับเสียงตอบรับดีมาก รู้สึกยังไง

Vicmon – รู้สึกนรก เพราะความชื่นชมยินดีมันอ่านแค่ห้านาทีหมด แต่สิ่งที่เราต้องอยู่กับมันยี่สิบสี่ชั่วโมงเจ็ดวันคืองาน ได้อ่านคำชมห้านาทีก็ดี แต่เราต้องกลับไปทำงานต่อ พูดแบบนี้เหมือนทุกข์ทน แต่จริงๆ รู้สึกดีนะคะ คือเราอะเริ่มต้นจากอยากวาด จะยินดีไม่ยินดียังไงฉันก็วาด ฉะนั้นมันเหมือนกำไร เพราะคนไม่ชมเราก็วาดอยู่ดี แต่วาดแล้วมีคนชมดีกว่า

Tako – เหมือนมันทำให้เรารู้ว่าเราอยู่ตรงไหนของอุตสาหกรรมนี้ เราเป็นระดับไหน ตอนแรกเราไม่ได้คาดหวังว่ามันจะขึ้นมาเป็นอันดับต้นๆ คิดแค่ว่าเป็นโอกาสดีที่เราจะได้เขียนงานยาว แล้วก็อาจจะมีโอกาสได้แปลไปให้ชาวต่างชาติได้อ่าน ก็รู้สึกดีที่มีคนอ่านของเราเยอะขนาดนี้ เขาก็ดูมีความอดทนในการตามอะ แบบ “เธอยังอ่านของฉันอยู่เหรอฉันขอบคุณมากเลย” เพราะเราก็ไม่ได้คิดว่างานของเราเป็นงานที่ดีมาก แต่เราก็พยายามทำให้มันดี ให้คนอ่านรู้สึกคุ้มค่าที่เขาตามอ่าน แล้วก็ภูมิใจด้วยว่าเราสามารถฝ่าฟันทำมันรายสัปดาห์ได้

Vicmon – ไม่เคยคิดเลยนะว่าจะทำรายสัปดาห์

65654163Tako – ใช่ เราไม่เคยคิดกันว่าจะทำรายสัปดาห์ได้ เลยรู้สึกภูมิใจในตัวเองว่างานที่ทำอย่างหนักเนี่ยมันได้รับการตอบรับ

Vicmon – คือถ้าทำงานหนักขนาดนี้แล้วเจอแต่ด่าเนี่ยคงจะเครียดมาก ฉันทุ่มเทั้งชีวิตเพื่อให้โดนด่า เฮ้ยไม่โอเค ถึงตอนนั้นคงต้องคิดอะไรสักอย่างละ

 

มีเสียงตอบรับด้านลบบ้างไหม ถ้าเจออย่างนี้ปกติทำยังไง

Vicmon – เราโดนเยอะ คนอื่นไม่ค่อยโดน ก็ทำอะไรไม่ได้ ยังอยากวาดอยู่ก็ต้องวาดต่อ

Tako – เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงคำวิจารณ์ที่ไม่ดีได้ ยังไงมันก็มีจุดบกพร่องที่ทำให้คนด่า ต่อให้ไม่ด่าในคอมเมนต์ก็มีคนว่าลับหลังเยอะ เราก็รู้ ซึ่งมันปกติ เวลาเราอ่านการ์ตูนเราก็ด่าเหมือนกัน เขาเก่งแค่ไหนเราก็ด่า ทำไมแม่งเขียนงี้วะ แต่ก็อ่านอะ ชอบ ซึ่งตรงนี้ช่วยอะไรไม่ได้ นอกจากต้องค่อยๆ พิสูจน์ตัวเองว่าฉันจะตามปรับแก้สิ่งที่แกด่าไปเรื่อยๆ เอาให้แกด่าไม่ได้

 

รู้สึกยังไงที่ทั้งสองเรื่องได้แปลไปลงใน comico เกาหลี

Vicmon – รู้สึกว่า โอเค อย่างน้อยเราก็มาไม่ผิดที่นะ เพราะจริงๆ เหตุผลใหญ่ที่เราเลือกมาเขียนลงที่นี่ตั้งแต่แรกก็เพราะเขาบอกเราว่ามันมีโอกาสจะได้แปลไปลงที่ต่างประเทศนี่แหละ แต่อย่างที่บอกว่าเราเริ่มต้นที่อยากวาดอยู่แล้ว ฉะนั้นการได้แปลมันไม่ใช่เป้าหมายเดียวของเรา ถามว่าต่อให้ไม่ได้แปลจะวาดไหม ก็คงวาดอยู่ดี แต่การมีคนชม การได้แปล มันเป็นกำไร

Tako – คือเราชื่นชมงานของเกาหลีกับญี่ปุ่นมากอะ ไม่คิดว่าแค่การที่เราได้แปลไปแล้วจะสามารถตีตลาดเขาได้ ไม่ได้คาดหวังสูงขนาดนั้น ได้มีคนอ่านมากขึ้นเนี่ยเราก็ดีใจแล้ว ให้เขาได้รู้ว่า เออ คนไทยมันก็เขียนได้นะ

 

2613be462a162e20ebbd5da30c8b9e0e_002_012เสียงตอบรับจากผู้อ่านเกาหลีเป็นยังไง

Vicmon – อ่านไม่ออก (หัวเราะ) แต่ก็มีแฟนเพจที่อ่านเกาหลีออกเคยมาบอกว่าเขาชมว่ากูมิโฮน่ารักดี  ก็พึ่งรู้นี่แหละว่าคนเกาหลีเขาเรียกปีศาจจิ้งจอกว่ากูมิโฮ เคยคิดอยู่เหมือนกันว่าถ้าคนต่างชาติอ่านงานของเราจะรู้สึกยังไง ยิ่งคนตะวันตกซึ่งวัฒนธรรมต่างจากเรามากเขาคงขำ ว่าอีแค่เรื่องจูบต้องซีเรียสขนาดนี้เลยเหรอ เคยใช้กูเกิ้ลทรานสเลตแปลคอมเมนต์นึงเขาถามว่า “มีใครอายุเท่านี้แล้วยังไม่เคยจูบถึงสามทีบ้าง” กูเอง~ (หัวเราะแรง) อันนี้พูดเล่น แต่เราเขียนออกมาเพราะอยากจะให้การจูบมันเป็นเรื่องที่ซีเรียสขึ้นมาหน่อย เพราะเดี๋ยวนี้อะไรมันก็ง่ายไปหมด

Tako – ของเราก็มีน้องๆ ที่อ่านออกแปลมาให้เหมือนกัน คนเกาหลีเขาก็ตกใจวัฒนธรรมบางอย่างเช่นเราใส่ถุงเท้าเดินในตึกเรียนได้ด้วย อย่าว่าแต่คนเกาหลี ตอนวาดเรายังรู้สึกประหลาดเองเลย เพราะคนชาติอื่นเขาไม่ทำกัน ก็คิดอยู่ว่ามันถูกแปลไปเขาจะคิดยังไง

Vicmon – ที่นู่นเขาจะใส่รองเท้าเลยปะ?

Tako – ใช่ เขาจะใส่รองเท้ากัน ส่วนมากก็เป็นเสียงตอบรับในด้านดี แต่ก็จะมีคำถามแนวๆ นี้เยอะ

 

ปัจจุบัน Lady & Gentleman จบแล้ว มีโปรเจ็กต์จะเขียนเรื่องใหม่หรือภาคต่อไหม

Tako –  เราเขียนมาปีกว่าแล้ว มันค่อนข้างนาน แล้วเราก็ทำงานประจำอยู่ด้วย มันทำให้ไม่สามารถ ยังไงดีอะ หลังๆ เราต้องหยุดบ่อยขึ้นเพราะเราไม่สามารถคอนโทรลเวลาได้ พอเวลา..

Vicmon – เวลาสต๊อกหมด (หัวเราะ)

Tako – ใช่ สต๊อกหมด (หัวเราะ) คือพองานประจำที่บริษัทเราเยอะขึ้นมันก็เริ่มไม่ไหวอะ บางทีเราต้องแบ่งเวลางานหลักมาวาดการ์ตูน อาทิตย์ละวันหรือสองวันเพื่อวาดการ์ตูน เพราะมันทำไม่ทัน แล้วรู้สึกว่ามันดูไม่มีความรับผิดชอบต่อทั้งสองงาน ทั้งกับบริษัท และกับ comico เราไม่อยากให้คนมองเราเป็นแบบนั้น เลยคิดว่าเราจะจบเรื่องนี้ก่อน แล้วถ้าจะเขียนอะไรต่อ ไม่ว่าจะเป็นภาคสองหรือเป็นเรื่องใหม่เลย ก็อยากจะเว้นระยะเวลาเตรียมพร้อมตัวเองดีๆ ก่อน

 

125สำหรับวิกมน นอกจาก 3rd Time Kiss ตอนนี้มีผลงานอื่นๆ ที่ทำอยู่บ้างไหม

Vicmon – มันก็มีงานต่อเนื่องอย่างปกนิยายของสำนักพิมพ์แจ่มใสอยู่แล้วอะ แล้วช่วงที่วาดอยู่นี้ก็จะมีโปรเจ็กต์กราฟิกโนเวลที่ทำกับพวกรุ่นพี่ สำนักพิมพ์ FULLSTOP ชื่อ In your sleep ที่มีผลงานของเราทั้งสองคนอยู่ด้วย ก่อนหน้านี้ก็จะมี Across แล้วก็ Secret heart ถ้าเขามาชวนทำโปรเจ็กต์ใหม่ๆ อีกก็คงจะทำอีกแน่นอน แล้วจริงๆ ก็ยังอยากจะวาดอีกนะการ์ตูนเนี่ย แต่ตอนนี้แค่เอารายสัปดาห์ให้รอดก็จะตายแล้ว

 

ปกติมีเวลาว่างกันบ้างไหม

Tako & Vicmon – ไม่มี!

Tako – ไม่มีว่างเลย เสาร์-อาทิตย์ก็ตื่นตั้งแต่เก้าโมง กินข้าว แล้วก็ขึ้นมาทำงาน แล้วก็นอนเที่ยงคืน คือลงมาแค่กินข้าวอะ เบาๆ

Vicmon – หน้าบ้านตัวเองยังเดินไม่ถึงเลย (หัวเราะ) ตื่น อาบน้ำ กินข้าว เดินไม่ถึงหน้าบ้าน เดินอยู่แค่ห้องน้ำ โต๊ะอาหาร คอมฯ ปวดหลัง ปวดคอมากๆ ก็ลงไปนอนเตียง แล้วก็ลุกขึ้นมาทำงานต่อ เข้าห้องน้ำไปอ้วก แล้วก็กลับมานั่งทำงานต่อ

Tako – คือเนี่ยออกมางานเนี้ยก็เสียเวลาทำงานไปแล้ว

Vicmon – ใช่ แทนที่จะได้นั่งวาดอีกตอนนึง

Tako – แต่มันก็ไม่สามารถไม่ทำได้ เพราะเราโตแล้ว ก็ย่อมมีธุระทางสังคมต้องทำบ้าง

 

แล้วถ้ามีเวลาว่างจะชอบทำอะไร

Vikmon – ชอบไปเดินห้าง หรือมีอีเวนต์อะไรน่าสนใจก็จะพุ่งตัวไป เช่นพวกงานโชว์อาร์ต บางทีไม่ต้องโชว์อาร์ต มีเสื้อเซลก็ไป

Tako – ของเราส่วนมากก็จะหาเวลาไปดูหนัง หรือถ้าเครียดๆ ก็ช็อปปิ้งบำบัด แบบ “เฮ่อ เครียด งานไม่เสร็จ ใช้เงินดีกว่า” ก็จะออกมาช็อปปิ้งๆ แล้วก็กลับไปทำงาน

 

20161117-dsc_9341

 

นักเขียนการ์ตูนเป็นอาชีพที่จะแนะนำให้ใครสักคนทำไหม

Vicmon – จะไม่แนะนำให้คนที่อยากมาหาเงินทำ แต่จะแนะนำให้คนที่มีความฝันทำ เพราะว่ามันสะใจ คนที่ไม่ทุ่มเทหรือไม่ชอบจริงเนี่ยไม่น่าจะทนได้  “วาดรูปเล่นดีกว่า~” เนี่ย เดี๋ยวก็ล้มหายตายจากกันไปเอง เพราะฉะนั้นก็อยากจะแนะนำแค่คนเอาจริงอะ คือ.. สรุปควรแนะนำหรือไม่ควรวะ

Tako – สรุปไปตั้งแต่ต้นแล้วไม่ใช่เหรอ

Vicmon – เออ จริง ประโยคนั้นแหละ

Tako – คนส่วนใหญ่ชอบถามแบบ อยากวาดการ์ตูนต้องเรียนที่ไหน..

Vicmon – ไม่ได้เรียน! ตะเกียกตะกายเอง!

Tako – อือ จริงๆ คนที่เขาอยากจะทำเนี่ย เขาไม่มัวลังเลอยู่หรอก เขาทำเลย ถ้าคุณอยากวาดก็วาดออกมาเลย ส่วนถ้าจะถามว่ามันเป็นงานที่ได้เงินไหม มันก็ได้ ถ้าคุณเก่งพอ ถ้าคุณพยายามมากพอ ถามว่ารวยไหม คนที่รวยก็มี แต่เขาเก่งจริง คุณจะพัฒนาตัวเองถึงระดับนั้นได้หรือเปล่า คุณต้องสู้เยอะนะ ฉะนั้นถ้าคุณลังเล ก็ไม่แนะนำ งานอื่นได้เงินเยอะกว่ากันเยอะ แล้วก็ไม่เหนื่อยด้วย

Vicmon – ฉันเนี่ยเหนื่อย ทำมากได้มาก ทำน้อยได้น้อย (หัวเราะ)

 

20161117-dsc_9351ถ้าอย่างนั้นทั้งสองคนเรียนที่ไหนกันมา

Vicmon – ศิลปากร มัณฑนศิลป์ สาขาออกแบบนิเทศน์ศิลป์ ที่เดียวกัน เป็นพี่รหัสมัน!

Tako – มันเป็นเรื่องบังเอิญ รู้จักกันมาก่อน แต่เข้าไปแล้วได้เป็นพี่รหัสน้องรหัสกันอีก เออนี่คบกันมากี่ปีแล้ววะ

Vicmon – ไม่รู้ (หัวเราะ)

 

สิ่งที่เรียนมาได้ใช้ทำงานจริงมากแค่ไหน

Tako – พูดตรงๆ ว่า การเรียนในมหาวิทยาลัยไม่ได้สอนให้เราเป็นอะไรทั้งนั้น มันแค่เปิดโลกให้เราเท่านั้นเอง แต่จะได้อะไรหรือไม่นั้นคุณจะต้องไขว่คว้าหาด้วยตัวเอง มหาลัยไม่ค่อยสอนอะไรหรอก มหาลัยสมัยนี้อาจจะดีขึ้นนะ แต่สมัยก่อนเขาค่อนข้างแอนตี้การ์ตูนน่ะ

Vicmon – มหาลัยอะทำให้เราเขว ตอนเรียนคะแนนกราฟิกเราสูงมากจนเกิดความคิดว่าหรือจริงๆ เราควรไปเป็นกราฟิกดีไซน์วะ แต่สุดท้ายก็เลือกมาทางนี้ ที่ไม่เห็นอนาคต (หัวเราะแห้งๆ) แต่ว่าอยากทำ ถ้าถามว่ามหาลัยสอนไหม สอน.. สอนให้รู้ว่าเราคงต้องวาดการ์ตูนแล้วล่ะ

Tako – จะพูดอะไรอะลืมเลย

Vicmon – ก็ตอบสวยๆ ไปละกัน

Tako – ฉันสวย!

Vicmon – คนไม่สวยก็จะอย่างงี้

Tako – อ๋อ คุณจะได้ค้นหาตัวเองในนั้นไง คุณอาจจะไม่ได้ชอบวาดรูปก็ได้ มีหลายคนที่ชอบวาดการ์ตูนเข้าไปแล้วเขาก็ไปเป็นอย่างอื่น ไปเป็นครีเอทีฟไดเรกเตอร์ ไปทำหนัง อะไรแบบนี้

Vicmon – สมัยเด็กๆ เราเคยคิดว่ามันไม่ได้อะไร แต่จริงๆ ทุกอย่างมันเป็นประสบการณ์ ถ้าเราไม่เคยผ่านมันมา ก็มาถึงจุดนี้ไม่ได้ ที่สำคัญที่สุดคือเราก็จะมีเรื่องที่รู้จริงเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง เช่นเรื่องการเน้นภาพ เน้นสี เลือกสี เราเรียนออกแบบแฟชั่นด้วย ฉะนั้นเราก็ไม่พลาดเรื่องนี้ เวลาคนที่รู้จริงมาอ่านการ์ตูนเรา เขาก็จะรู้ว่ามันไม่พลาด ในทางกลับกันถ้าเราไปเขียนการ์ตูนประวัติศาสตร์ เรื่องข้อมูลเราก็คงสู้คนจบเอกประวัติศาสตร์ไม่ได้ แต่ถ้าถามว่าได้อะไร มันได้ประสบการณ์มากกว่า

1613154เราเคยต้องไปช่วยเกลี้ยกล่อมเพื่อนญี่ปุ่นคนนึง เขาไม่ไปเรียนมหาลัยเพราะเขารวยมาก รวยระดับไม่ต้องทำอะไรชาตินี้ก็มีกินจนตาย เราก็บอกเขาว่า “รู้ไหมว่าฉันอะ ไม่ได้อะไรจากมหาลัยเลย แต่ฉันอยากให้แกไปเพราะแกมีชีวิตที่เหลืออีกเยอะมากที่จะไม่ได้อยู่ในมหาลัย สี่ปีสุดท้ายของวัยรุ่นที่แกจะได้ใช้ชีวิต แกอาจจะไม่ได้อะไรจากหลักสูตรเลยแต่แกจะได้จากอาจารย์ จากเพื่อน จากทุกสิ่งทุกอย่าง และสำคัญที่สุดคือแกจะมีประสบการณ์ไว้เล่าต่อและนึกถึงตลอดชีวิต”

 

แล้วถ้าทั้งคู่รวยจนไม่ต้องทำอะไรก็อยู่ได้ จะยังเขียนการ์ตูนอยู่ไหม

Vicmon – ก็ยิ่งต้องเขียนดิวะ เพราะจริงๆ เขียนการ์ตูนมันไม่ได้เงินเท่าไหร่ ถ้ารวยล้นฟ้าแล้วก็ยิ่งไม่ต้องไปตะเกียกตะกายวาดนู่นวาดนี่ที่ตัวเองไม่ชอบ ก็จะยิ่งได้มีแรงมีเวลาวาดแต่สิ่งที่ตัวเองชอบปะ เพราะไม่ต้องหาเงินแล้ว ไม่ต้องทำอะไรเพื่อเงินอีกแล้ว เหลือแต่ทำสิ่งที่ตัวเองชอบ จริงๆ ทุกวันนี้ก็เป็นโชคดีมากแล้ว ที่เราได้ทำสิ่งที่ตัวเองชอบแล้วก็ได้เงินด้วย

Tako – อันนี้ไม่แน่ใจ เซ็ตติ้งนี้เราอาจจะ.. ถ้าเรารวยตั้งแต่ต้น เราคงไม่อยากจะทำอะไรทั้งสิ้นมั้ง

Vicmon – มันบอกว่ามันรวยว่ะ..

Tako – ก็ไม่รวยถึงต้องมานั่งทำงานอยู่นี่ไง ถ้ารวยจริงเราคงไม่ทำงานอะไรอะ พูดจริงๆ เป็นสายเสพก็พอแล้ว เนอะ รึเปล่าวะ

Vicmon – ก็อาจจะวาดแหละ แต่ไม่ได้วาดเยอะขนาดนี้เท่านั้นเอง แต่ก็คงยังวาดอยู่

 

คิดว่าอะไรคือองค์ประกอบที่สำคัญที่สุดในการเขียนการ์ตูน

Tako – มันสำคัญทั้งหมดนะคะ จริงๆ สำหรับเราเนื้อเรื่องสำคัญสุด แต่อย่าง One Punch Man เราคิดว่าส่วนหนึ่งมันสนุกมากก็เพราะได้อาจารย์ที่เก่งมากมาเขียนรูปให้ ตอนไปอ่านฉบับที่คนเขียนเรื่องวาดรูปเองมันคนละเรื่องกันเลย คืออาจารย์มุราตะเขาสามารถเล่าให้มันสนุกได้ เขาสามารถเน้นอารมณ์ เน้นฉากแอ็คชันที่แบบ เฮ้ย แม่งเรียลว่ะ จริง เราเลยรู้สึกว่ามันสำคัญทั้งสองอย่าง แต่ส่วนตัวก็คิดว่าเรื่องก็ยังสำคัญที่สุดอยู่นะ ที่เหลือก็สำคัญเหมือนกัน แค่สำคัญรองลงมา ต้องทำให้สมดุล

Vicmon – ตอบว่าเรื่องแล้วกัน เพราะเราสามารถชอบการ์ตูนที่ภาพไม่สวยเลยแต่เรื่องสนุกได้ แต่เราไม่สามารถชอบเรื่องที่ภาพสวยแต่เนื้อเรื่องไม่สนุกได้ แค่นั้นแหละ

 

1651323คุณสมบัติสำคัญของการเป็นนักเขียนการ์ตูนคืออะไร

Vicmon – ถึก อดทน ขยัน พยายาม ตั้งใจ มีความคิดสร้างสรรค์ เปิดโลกทัศน์.. นี่เป็นผู้บริหารองค์กรได้เลยนะเนี่ย

Tako – ทำไมแกไม่รวยวะ

Vicmon – เฮ้ย ฉันก็รวยอยู่นะ แค่แบบ.. อย่าเอาไปเทียบกับอาชีพที่รวยจริงๆ จะแพ้ (หัวเราะ) แต่ถ้าเทียบกับพนักงานบริษัททั่วไป ฉันรวย

Tako – ต้องทำงานได้เร็วนะ คือเวลาเราฝึกฝนเนี่ย บางทีเราไม่ได้เก่งขึ้น แต่เราวาดเร็วขึ้น มันจำเป็นมากๆ แล้วก็เรื่องไอเดียความคิดสร้างสรรค์สำคัญมาก คือบางทีมันเป็นพรสวรรค์ด้วยนะ บางคนเขาไม่มีตรงนี้ก็ไม่มีจริงๆ อ่ะ การที่แบบเขาจะครีเอทีฟอะไรขึ้นมาได้อ่ะ บางคนวาดรูปเก่งแต่คิดไม่เก่ง เล่าเรื่องไม่เก่ง แล้วก็เรื่องระเบียบวินัย สิ่งที่คนไทยแพ้ก็คือเรื่องระเบียบวินัย คุณไม่สามารถสู้ญี่ปุ่นเกาหลีได้เพราะเขาโคตรขยันอะ คุณไปดูยุค เทสึกะ โอซามุ เงี้ย แม่งบ้าอะ ไม่กินไม่นอน สุมหัวกันทำงานเป็นบ้าเป็นหลัง

Vicmon – ฉันทำได้นะ ไม่มีคนทำกะฉันแค่นั้นเอง

Tako – เออ นั่นคือสิ่งที่ประเทศของเขาเป็นอย่างนั้นจริงๆ แล้วทำให้อุตสาหกรรมของเขาเติบโตอ่ะ แต่ของเรายังแบบเลือกงานกันอยู่ไง เหมือนพอเห็นว่าแบบนี้เหนื่อยก็เลือกไม่ทำ

Vicmon – เหมือนไม่ยอมรับเงินน้อยเพื่อก้าวไปข้างหน้า จะสตาร์ตที่เยอะเลย จะมีใครให้แกแบบนั้นเหรอ ทุกคนก็เริ่มจากเงินงอกง่อยทั้งนั้นแหละ เคยคุยกับเดอะดวง เชื่อไหมเดอะดวงเคยได้ค่าต้นฉบับหน้าละร้อยห้าสิบมันยังวาดเลย ทุกวันนี้มันเสียภาษีเป็นแสนแล้ว

Tako – เออ ความจริงมันก็โหดร้ายอย่างนี้แหละ

 

1961615ทุกวันนี้นักเขียนการ์ตูนไทยทำงานกันยังไง ต่างกับที่เราเห็นในการ์ตูนญี่ปุ่นไหม

Tako – เว็บคอมิกต่างประเทศเขาจะทำงานกันเป็นทีม ทำกันเป็นสตูดิโอ จะว่าไปนั่นก็เป็นจุดอ่อนของเราเหมือนกัน พวกเราที่ปางตายกันทุกวันนี้ก็เพราะไม่มีทีมนี่แหละ อยากมีเหมือนกัน แบบที่ผู้ช่วยทุกคนมาทำงานในห้องเดียวกันกับเรา มันจะง่ายขึ้นเพราะตรงไหนอยากแก้เราก็เดินไปบอกได้เลยว่าแก้ตรงนี้สิ แก้ตรงนี้ ทุกวันนี้พอไม่ได้อยู่ด้วยกัน บางทีมันมีต้องแก้เพิ่ม แต่กว่าจะส่งกันไปมามันช้า ไม่ทันส่งงาน เราก็เลยต้องแก้ส่งเองใหม่หมด

Vicmon – ทุกวันนี้มีผู้ช่วยคนเดียว แล้วผู้ช่วยของไทยเนี่ยไม่ได้เหมือนผู้ช่วยในการ์ตูนญี่ปุ่นที่เขาจะทำเพื่อเรียนรู้ก่อนจะเป็นนักเขียนจริงๆ ส่วนใหญ่จะทำกันเป็นอาชีพเสริม ซึ่งก็ไม่ได้เงินเยอะ แล้วเขาก็ต้องทำอาชีพอื่นด้วย บางทีเขาติดธุระส่วนตัวมาช่วยไม่ได้ ถึงตอนนั้นเราก็จะซวย

Tako – คือเราจะคาดหวังงานที่มีคุณภาพมากกับผู้ช่วยไม่ได้ เพราะเราจ้างเขาด้วยเงินที่ไม่ได้สูงมาก เพราะเราก็ไม่ได้เงินสูงมากขนาดนั้นจากการ์ตูนเหมือนกัน แต่เราก็เข้าใจเขานะ เป็นเราเราก็ไม่ทำเหมือนกัน แล้วคนที่มีฝีมือจริงๆ มันก็เก่งเกินจะเป็นผู้ช่วยแล้วอะ การจะเอาเพื่อน หรือคนที่เก่งพอกันมาช่วยซัพพอร์ตงานเรามันก็ยาก คุมยาก

Vicmon – แต่ฉันก็บังคับเพื่อนมาช่วยเยอะอยู่เหมือนกันนะ (หัวเราะ) ทำไม่ไหวแล้ว ช่วยด้วย! โดราเอมอน!

 

มันจะมีวันที่อุตสาหกรรมการ์ตูนไทยเป็นแบบนั้นไหม

Tako – ตอนนี้มันเป็นช่วงเวลาคาบเกี่ยว เพราะว่าตอนนี้บริษัทต่างชาติเริ่มเข้ามาลงทุนมากขึ้น เราเริ่มเห็นความหวังนิดนึงว่ามันอาจจะเป็นอย่างนั้นได้ในอนาคต แต่ทุกคนต้องช่วยกัน เราจะหวังให้คนอื่นทำไม่ได้ เราต้องเริ่มทำขึ้นมา ต้องมองว่าเราจะสามารถช่วยคนอื่นหรือช่วยวงการนี้ให้พัฒนาได้ยังไง จะทำอะไรสักอย่างที่จะช่วยเปลี่ยนแปลงอาชีพนี้ได้ยังไง ไม่ใช่รอบริษัทเข้ามาช่วยอย่างเดียว นอกจากมันจะเป็นการทำเพื่อตัวคุณเองแล้ว มันก็เพื่อคนอื่นๆ ในอนาคตด้วย

Vicmon – คือเราอะช่วยคนอื่นมาเยอะมากแล้วนะ แต่ว่าไม่ค่อยมีคนช่วยเหลือเรา

 

อะไรคือส่วนที่สนุกและไม่สนุกในการเขียนเว็บคอมิก

Vicmon – ไม่สนุกเรื่องเดดไลน์อะ นอกนั้นก็สนุก (หัวเราะ) เรารักมันระดับที่ต่อให้มีงานอื่นที่ได้เงินเยอะกว่านี้ เราก็อยากทำงานนี้อยู่ดี ฉะนั้นสำหรับเรามันสนุกตั้งแต่คิดเรื่องแล้ว ที่เหลือเป็นกำไร

Tako – เราสนุกเวลาอ่านคอมเมนต์ของคนอ่าน บางจุดเราอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตรงนี้เราทำดีแล้วหรือไม่ดี แต่คนอ่านเขามาบอกว่า ตรงนี้ชอบ ตรงนี้ดี เราก็ได้เรียนรู้อะไรมากมายจากสายตาคนอื่น

 

การ์ตูนที่ชอบที่สุดคืออะไร นักเขียนการ์ตูนในดวงใจคือใคร

Vicmon – เยอะมาก ขอตอบพีคๆ ละกัน มีอ.อุราซาวะ นาโอกิ (มอนสเตอร์ คนปีศาจ, ทเวนตี้ เซนจูรี่ บอยส์ แก๊งนี้มีป่วน) อ.โอบาตะ ทาเคชิ (เดธโน้ต, บาคุมัง วัยซนคนการ์ตูน) อ.โนบุฮิโระ วัตสึกิ (ซามูไรพเนจร) คืออย่างอ.นาโอกิเนี่ย เขามีทุกอย่างที่เราอยากจะเป็น แม้ลายเส้นจะคนละโยชน์เลยนะ เขาอาจจะไม่ได้มีลายเส้นแบบวาดหน้าสวยหล่ออะไร แต่เนื้อเรื่องมันส่ง การเล่าเรื่องเขาถึง เขาเขียนมานี่เราแทบจะเชื่อเลยว่าเขาเป็นหมอจริงๆ ทั้งๆ ที่เขาเป็นนักวาดการ์ตูน อะไรอย่างเงี้ย

970705-445831482e33714e823อ.โอบาตะแกก็เทพมากจนไม่รู้จะว่ายังไง อาจจะไม่ได้เทพด้านเนื้อเรื่อง แต่งานภาพของแกน่ะคือหนึ่งสัปดาห์ทำอย่างนั้นได้ยังไงวะ.. ปีนึงกูก็ทำไม่ได้ สุดท้ายคืออ.โนบุฮิโระ คนนี้อาจจะไม่พีคสุดๆ สักเรื่อง แต่เราเป็นติ่งเขา ทุกอย่างของเขาเป็นแรงบันดาลใจหมดเลย ทั้งตอนที่เขาเคยรุ่งสุดขีดจากเรื่องซามูไรพเนจร ทั้งตอนขาลงของเขาหลังเรื่องซามูไรพเนจร ไม่รู้อะ บางทีเราก็ไม่ได้ชอบแต่คนที่ประสบความสำเร็จ คือมันรวมๆ กันแล้วเรารู้สึกชอบ

Tako –  เราอ่านเยอะมาก คำสาปฟาโรห์ เบอร์เซิร์ก ทาร์จังจ้าวป่า อะไรเงี้ย ชอบหมดเลย ส่วนมากจะชอบการ์ตูนผู้ชาย ส่วนนักเขียนการ์ตูนที่เรานับถือคือ อ.เทสึกะ โอซามุ (แบล็คแจ็ค, เจ้าหนูปรมาณู) คือเขาเป็นหมอนะ ฉลาดมาก แต่เขาเลือกที่จะเขียนการ์ตูน แล้วก็เขียนออกมาได้สนุกมาก การ์ตูนของเขามันเข้าถึงได้ง่าย อินกับตัวละครได้มาก ตามอ่านได้เรื่อยๆ ไม่ต้องเล่าแบบพลิกไปพลิกมาเยอะๆ แต่ก็สามารถแฝงประเด็นที่ลึกซึ้งลงไปได้ แต่มันอิมแพกต์ กินใจเรา มันสะท้อนสังคมได้โดยไม่ต้องออกมาน่าเบื่อ แล้วเขาขยันมาก เขาทำหนังสือทีเดียวกี่หัวไม่รู้ ไม่ได้กินไม่ได้นอน

Vicmon – ทำแอนิเมชันเองด้วยยุคนั้น

tezukaTako – ใช่ ถ้าไปอ่านประวัติของเขาจะรู้ว่า แม่งบ้าอะ คนไม่บ้าทำไม่ได้ ถ้าใครยึดเป็นไอดอลแล้วใช้ชีวิตตามเขานะ ชีวิตแกจะทำอะไรก็ได้ละ เพราะเขาหนักกว่าเยอะเลย มันทำให้เรารู้สึกมีแรงบันดาลใจว่าเขายังทำได้เลยนะ ถึงเราทำได้ไม่เท่าเขา แต่เราต้องพยายามให้เท่าเขา

Vicmon – มีเรื่องที่จำได้จากหนังสือประวัติอาจารย์เทสึกะคือ อาจารย์เป็นคนยุคสงครามโลกไง ก็ต้องไปรบ แต่อาจารย์เป็นนักเรียนแพทย์เลยไม่ตายเพราะได้ไปรบทีหลัง ในขณะที่นักเรียนศิลปะอะตายหมดแล้วเพราะโดนส่งไปรบก่อน ฉะนั้นวันที่ญี่ปุ่นแพ้สงครามอะ ความรู้สึกของอาจารย์คือดีใจมาก จะได้กลับบ้านไปวาดการ์ตูนแล้ว อ่านตรงนี้แล้วแม่งโคตรพีคเลย เป็นเราก็คงรู้สึกเหมือนกันอะ เออ ใครอยากรบวะ กูอยากวาดการ์ตูน แล้วเขาก็ทุ่มเทกับการ์ตูนจนทุกคนสัมผัสได้จริงๆ ตอนที่เขาสัมภาษณ์ผู้ช่วย ผู้ช่วยเขายังบอกเลยว่า เหนื่อยยังไงเราก็ยังไม่กล้าไปพัก เพราะว่าอาจารย์ยังนั่งทำงานอยู่เลย เฮ้ย เราก็อยากมีผู้ช่วยแบบนั้นบ้าง

Tako – แล้วผู้ช่วยของอาจารย์เนี่ยก็กลายมาเป็นนักเขียนมีชื่อในยุคต่อมาทั้งนั้น เขาเป็นบิดาของวงการการ์ตูนญี่ปุ่นจริงๆ ยอมรับเลย ส่วนเรื่องอื่นๆ ที่ชอบอย่างเบอร์เซิร์กก็ไม่จบสักที คำสาปฟาโรห์ก็ไม่จบสักที นี่จะตายก่อนสองเรื่องนี้จบมั้ยวะเนี่ย ดราก้อนบอลเราก็ชอบมาก ทำไมมันเล่าได้สนุกขนาดนี้วะ การ์ตูนแม่งไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลยอะ แต่โคตรสนุกเลย มันแปลกใหม่มากในยุคนั้น

 

20161117-dsc_9344

 

คิดว่าวันนึงจะมีคนนับถือเราเป็นไอดอล เหมือนที่เรานับถืออาจารย์เทสึกะไหม

Vicmon –  คิดว่ามันห่างไกลมาก ไปดูอาจารย์เขาเลยจะได้ผลกว่า แต่ถ้าอยากดูคนที่พยายามแล้วแต่อยู่ในประเทศเนี้ย ก็มาดูเราได้

Tako –  เราก็อยากเป็นแรงบันดาลใจให้เด็กรุ่นใหม่เหมือนกันนะ แต่ก็รู้ตัวว่าไม่ได้เก่งหรือมีแพสชั่นที่ยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้น แต่ถ้าแค่เด็กคนเดียวหรือสองสามคนที่ผลงานของเราสามารถทำให้เขารู้ว่า เออ นี่คือสิ่งที่เขาอยากจะทำ แล้วก็เปลี่ยนชีวิตเขาไปได้ เราก็คงรู้สึกดีใจและยินดีมาก

Vicmon –  รู้สึกเปลี่ยนชีวิตคนมาเยอะ

Tako –  ฉันไง!

Vicmon –  แต่ไม่ค่อยได้รับผิดชอบชีวิตคนอื่นเท่าไหร่ เพราะว่าชีวิตใครชีวิตมัน แต่เราว่าเราก็พยายามอยู่ตลอดนะ ไม่เคยมีช่วงชีวิตที่ไม่เหนื่อย ไม่เคยมีช่วงชีวิตที่ไม่พยายาม เพราะฉะนั้นเวลาเราพูดอะไรพวกนี้ เรามั่นใจมากว่าเราพยายามสุดๆ แล้ว

Tako –  ความฝันของเราคือเราตายแล้วยังมีคนระลึกถึงงานของเราอยู่ นั่นแบบเป็นความฝันสูงสุด นั่นคือความเป็นอมตะ เราอาจจะไม่มีลูก ไม่ได้ส่งต่อยีนของเราไปไหน แต่ว่าเป็นอมตะในใจคน อย่าง เดวิด โบวี่ เงี้ย ใครจะไม่พูดถึงเขา

Vicmon –  ขออ้างคำของอาจารย์ศิลป์แล้วกัน “ศิลปะยืนยาว ชีวิตสั้น”

 

ฝากผลงานและช่องทางติดตามทั้งสองคนหน่อย

Tako –  ก็อยากให้ลองอ่าน Lady and Gentlemen กันดูนะคะ ในแอปพลิเคชัน comico Thailand ตอนนี้จบแล้ว อาจจะไม่ชอบใจอะไรก็ไม่เป็นไร เพราะแต่ละคนความชอบไม่เหมือนกันอยู่แล้ว เราอยากให้ทุกคนได้ลองมาอ่านเฉยๆ

Vicmon –  ฝากติดตาม 3rd Time Kiss ลงทุกวันพุธทาง comico Thailand ค่ะ ถ้าไม่ลงพุธนี้ก็รอพุธหน้านะคะ ไม่อัปเดตเลตอยู่แล้ว ถ้าเลตก็ไปอาทิตย์หน้าเลย (หัวเราะ) ส่วนถ้าใครอยากติดตามผลงานอื่นๆ ก็ตามได้ที่แฟนเพจ vicmonvicmon ค่ะ

 

เพราะความเป็นกันเองแบบสุดๆ ของนักเขียนทั้งสองคน เราเลยเมาท์กันจนเพลินลืมเวลา อ่านบทสัมภาษณ์แล้วอย่าลืมติดตามผลงานทั้งสองเรื่อง รวมไปถึงผลงานใหม่ๆ ในอนาคตของทั้งสองคน ทางเว็บไซต์และแอปพลิเคชัน comico Thailand ที่รวบรวมเว็บคอมิกดีๆ ทั้งของนักเขียนชาวไทย ญี่ปุ่น เกาหลี ไว้มากกว่าร้อยเรื่อง มิติใหม่ของวงการการ์ตูนไทย

ยังมีบทความ ข่าวสาร และสาระดีๆ เกี่ยวกับการ์ตูนอีกมากมาย!

ติดตามอัพเดตไวสุดๆ ทางทวิตเตอร์! |

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.