home MANGA, WEBCOMIC ‘วงกต เรื่องเฮี้ยนหลังห้อง’ วันนี้ผีมีเรื่องจะมาเล่า

‘วงกต เรื่องเฮี้ยนหลังห้อง’ วันนี้ผีมีเรื่องจะมาเล่า

“เธอไม่เคยพบกับเขามาก่อนหรอก แต่เธอจะนึกชื่อของเขาออกราวกับรู้จักกันมานาน”

วงกต เรื่องเฮี้ยนหลังห้อง เป็นซีรีส์หลักอีกเรื่องหนึ่งของสำนักพิมพ์ PUNICA ที่ผมเห็นผ่านตาในนิตยสาร BlacX มาสักพักหนึ่งแล้วครับ แต่เพิ่งมีโอกาสได้อ่านเต็มๆ หลังจากวงกตเพิ่งจะรวมเล่มพร้อมกับออกเป็นเว็บคอมิกในโคมิโคเมื่อไม่นานนี้ จึงขอนำมาแนะนำพร้อมกันทั้งสองเวอร์ชันเลยละกันครับ

เรื่อง Black Tohfu ภาพ YUGO ลงสี (เว็บคอมิก) Mona’ngi

 

เด็กชายปริศนาที่ชื่อวงกต

วงกต เป็นเด็กนักเรียนปริศนาที่รูปร่างดูแล้วน่าจะเป็นเด็กม.ต้น? ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน แต่เขาจะมาให้เห็นก็เมื่อเขามา แล้วคนที่เจอก็จะจำชื่อเขาได้เอง แต่ละตอนของวงกตจะมีเนื้อเรื่องแยกจากกัน มักเปิดด้วยตัวละครเด็กนักเรียนหรือแก๊งเด็กที่ถ้าไม่กำลังประสบปัญหาอะไรสักอย่างอยู่ ตัวเด็กนั่นแหละที่กำลังทำตัวเป็นปัญหา เมื่อนั้นเอง ภูติผีก็จะปรากฎตัวขึ้น

 

ตัวอย่างสีหน้าของเด็กมีปัญหา

เด็กจะได้รับข้อเสนอบางอย่างแลกกับการแก้ปัญหา สิ่งนั้นอาจสำคัญมากถึงชีิวิต หรือไม่ก็จะถูกลงทัณฑ์ให้สาสมกับความผิดที่เคยทำมา ถึงเวลานั้น…ก็เป็นเวลาที่ต้องตัดสินใจว่าจะยอมรับตามคำพูดของปิศาจ หรือจะยอมให้วงกตช่วยเหลือ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าหมอนี่จะมาไม้ไหนเหมือนกัน…

 

 

 

ก็เพลินดีนะ

เรื่องนี้ผมได้เขียนคำนิยมไว้ที่สายคาดด้านหลังครับ เขียนไว้ว่าชวนให้นึกถึงการ์ตูนผีในโรงเรียนที่คิดถึงมานาน การ์ตูนผีที่ว่าก็คือเรื่อง ชั่วโมงเรียนพิศวง ของอ.โยสุเกะ ทาคาฮาชินั่นเองครับ (ลิขสิทธิ์ภาษาไทยด้วยสนพ.วิบูลย์กิจ) การดำเนินเรื่องมีกลิ่นอายที่เหมือนกันคือมีผีที่ปรากฎขึ้นตำนานหรือคำบอกเล่า แล้วมีตัวละครที่ไปลองดีหรือทำอะไรสักอย่างเข้าเงื่อนไขที่ทำให้ผีปรากฎตัวขึ้นมา จากนั้นพระเอกก็จะปรากฎขึ้นเพื่อยุติความวุ่นวายนี้ อารมณ์ของเรื่องก็ค่อนข้างจะหลากหลาย คือบางตอนก็น่ากลัวหน่อย บางตอนก็ซึ้ง บางตอนก็กาวมาก แต่งานภาพรวมๆ จะไม่ได้ฉายความสยดสยองเลือดสาดมาก คนขวัญอ่อนคงไม่ต้องกลัวอะไร

 

แม้จะหมั่นไส้วงกตพอสมควร (สารภาพว่าตอนแรกที่เห็นรู้สึกแบบว่า “เชี่ย แม่ง ตัวละครอะไรทำไมมันดูจูนิเบียวขนาดนี้วะ” …ตอนนี้ก็ยังคิดอยู่) แต่เรื่องนี้ก็มีส่วนที่ผมชอบอยู่หลายจุดเลยทีเดียวครับ แรกสุดคือ ดีไซน์ของผี แม้ว่าจะเป็นการ์ตูนผีไทย แต่เรื่องนี้ไม่ได้หยิบเอาผีตามท้องตลาดบ้านเรามาใช้ (อาทิ ปอบ กระสือ นางรำที่ร้องไห้เป็นเลือด ผีแว่) หากแต่ดีไซน์ขึ้นใหม่ทั้งหมดพร้อมแต่งตำนานเรื่องเล่าใหม่มาประกอบด้วย

 

การดีไซน์ผีพร้อมสตอรีใหม่นี่เองทำให้คาดเดาไม่ได้ว่าแต่ละตอนจะเดินเรื่องอย่างไร ด้วยความที่เรื่องนี้ไม่ได้ยึดขนมธรรมเนียมมาตรฐานผีไทย ก็เลยเดาไม่ได้ว่าตอนจบจะจบอย่างไร พูดให้ถูกก็คือไม่ได้สนใจเดามากกว่าก็เลยปล่อยให้วงกตเป็นฝ่ายเดินเรื่องไปเรื่อยๆ ประกอบกับเรื่องนี้ภาพวาดมันไม่หลอน ไม่ต้องอ่านแบบปิดๆ หรี่ๆ ตาก็เลยอ่านได้ต่อเนื่องตลอด จึงเป็นการ์ตูนผีที่สนุกดีสำหรับผมครับ 555

 

จังหวะของเรื่อง เป็นอีกอย่างที่ผมคิดว่าเรื่องนี้ทำได้ดีจนสังเกตได้ จังหวะที่ว่าไม่ใช่แค่เรื่องนี้ให้อารมณ์หลากหลายคละกันไป สยองบ้างตลกบ้างอย่างที่บอก แต่ยังได้ใส่ส่วนที่เป็นสตอรีของวงกตเองในจังหวะที่พอดี คือเมื่ออ่านไปได้สักระยะหนึ่งจะเริ่มรู้สึกหมั่นไส้เจ้าวงกตขึ้นมาครับ ตอนนั้นเองก็จะมีเนื้อเรื่องที่บอกให้รู้ว่าเรื่องนี้มันมีแกนเรื่อง มีปมที่เรื่องจะต้องเดินไปข้างหน้าแล้วเฉลยนะ ไม่ได้มีแต่วงกตไปไล่ปราบผีในชีวิตของชาวบ้านในตอนเดี่ยวอย่างเดียว ถ้ามีแต่ตอนเดี่ยวล้วนๆ ผมอาจจะวางหนังสือ หยุดไปทำอะไรอย่างอื่นก่อนก็ได้ แต่พอมีเนื้อเรื่องปุ๊บก็รั้งให้ต้องอ่านต่อสิครับ

 

 

ในเนื้อเรื่องนี้เองได้ตั้งปมใหญ่ที่น่าสนใจทีเดียวและคงต้องตามอ่านอีกสักพักเพื่อให้รู้ว่าจุดหมายปลายทางของเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร แถมยังได้นำเสนอมิติอื่นๆ ของวงกตให้หายหมั่นไส้บ้างได้อย่างถูกเวลา เพราะวงกตยังเป็นเด็กอยู่ (อายุเท่าไหร่ไม่รู้แต่วาดเป็นเด็ก) จึงมีมุมที่อ่อนแอ บอบบาง และมีจิตใจที่บริสุทธิ์ (เหลือ) อยู่บ้าง หมั่นไส้ยังไงก็ต้องยอมอ่านอยู่ดีครับ

 

ส่วนเวอร์ชันเว็บคอมิกในโคมิโคนั้นรู้สึกว่าวางสตอรีบอร์ดไว้ให้อ่านได้ลื่นและเล่นลูกเล่นกับการอ่านในแนวดิ่งไว้สมศักดิ์ศรีความเป็นเว็บคอมิกดี ตอนแรกผมอ่านในโค่ก่อนอ่านในหนังสือก็แบบว่า กรี๊ด นี่การ์ตูนเด็กต้องโหดขนาดนี้เลยเรอะ เทียบกันแล้วรู้สึกเวอร์ชันเว็บคอมิกจะโหดกว่ามังงะหน่อยๆ ครับ

ของที่ไม่ชอบเหรอ? มี! วงกตไง!! 5555 ตั้งแต่แรกเห็นก็รู้สึกว่าสัดส่วนมันประหลาด เด็กบ้าอะไรหัวโตได้ขนาดนี้ แถมตายังโตตามอีก บวกกับท่าทางนิสัยที่น่าหมั่นไส้กวนอารมณ์อีก เฟิสท์อิมเพรสชันของผมกับวงกตจึงค่อนข้างแย่ครับ แต่ในอีกแง่หนึ่งก็อาจจะเป็นความสำเร็จของสำนักพิมพ์ก็ได้เพราะวงกตเป็นตัวละครที่ผมลืมไม่ได้สักที ในขณะที่ตัวละครของเรื่องอื่นๆ ที่อยู่มานานกว่ากลับจำไม่ได้ทั้งที่เห็นผ่านตามามากพอๆ กันครับ

อีกเรื่องหนึ่งคือเหมือนตัววงกตจะไม่ค่อยมั่นคงสม่ำเสมอเท่าไหร่ บางทีปราบผีโดยใช้ตาดูดเข้าไป แต่วันดีคืนดีก็กระโดดขาคู่ถีบผีเอาทางกายภาพซะอย่างงั้น (แถมได้ผลด้วย!) เหมือนจะวางบทให้เป็นคนปราบผี แต่บางที (หรือลายที) วงกตก็ดันเป็นฝ่ายเอาผีและความซวยมาหาเด็กซะอย่างนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวงกตมันเป็นคนเอาแน่เอานอนกับมันไม่ได้อยู่แล้วหรือเป็นแค่เด็กเล่นไม่รู้เรื่องไปทั่วหรือยังไงครับ

 

กรี๊ดดดดดดดด

ผีบางตัวก็ไม่ถึงกับชอบนะ แบบว่ามีที่เฮ้ยจู่ๆ ก็ญี่ปุ่นเฉยเลย แม้ว่าผมจะไม่ได้คาดหวังว่ามันจะต้องไทยมากๆ แต่เจอแล้วก็แอบสะดุดนิดนึงครับ กับบางตัวก็ดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่ กระดาษที่ถูกขยำเล่นอย่างสิ้นเปลืองไม่น่าถึงขั้นต้องกลายเป็นผีมาฆ่าแกงคนก็ได้มั้ง หรือผีพลูด่างไล่กัดหัวเด็กขาดก็น่ากลัวนะแก (คอนเซ็ปต์ดีแต่คิดว่าแอบโหดเกินไปนิด)

 

รูปเล่มล่ะ?

ถือว่าดีตามมาตรฐานพูนิก้าครับ แต่เล่มนี้ดูเหมือนจะมีความพิเศษเพิ่มเติมขึ้นมาหน่อยคือเป็นปกแจ็กเก็ตเคลือบด้าน ปกภายในพิมพ์สีพิเศษ ด้านในเล่ม 1 และ 2 มีโปสเตอร์พินอัพภาพสีลายวงกต และมีหน้าสี 16 หน้าที่ลงสีตอนหนึ่งใน BlacX ใหม่ครับ

 

สรุปว่ารวมๆ ก็โอเค

แม้จะพิมพ์คำว่าหมั่นไส้วงกตไปกี่ครั้งแล้วก็ตาม แต่โดยรวมแล้วผมค่อนข้างชอบเรื่องนี้ครับ อย่างที่บอกคือโครงเรื่องเรื่องทำได้ดีเหมือนชั่วโมงเรียนพิศวงซึ่งเป็นการ์ตูนที่ผมชอบมาก แล้วก็ถึงจะเห็นผู้อ่านเป็นน้องๆ ผู้หญิงเสียเยอะ แต่เนื้อหาเรื่องนี้อ่านได้ทั้งหญิงและชาย ถ้าชอบแนวนี้ก็อยากให้ลอง เล่ม 1-2 วางแผงแล้วเล่มละ 149 บาท หรือติดตามอ่านได้ในโคมิโค่ทุกวันพุธครับ

 

ยังมีบทความ ข่าวสาร และสาระดีๆ เกี่ยวกับการ์ตูนอีกมากมาย!

ติดตามอัพเดตไวสุดๆ ทางทวิตเตอร์! |

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.