“ถึงจะมีการเลือกตั้งให้ส.ส. เข้ามาประดับสภาพอเป็นพิธี แต่ถ้าข้าราชการยังถูกระบบซีบิลคัดเลือกเข้ามาอยู่ ประชาธิปไตยก็เป็นแค่ลมปาก ประชาชนเป็นแค่ทาสทำตามคำสั่งของซีบิล”

พอได้ฟังประโยคนี้จากตัวละครในเรื่อง ไซโคพาส ถอดรหัสล่าแล้ว ดูคุ้นๆ คล้ายๆ ประเทศสารขัณฑ์บางที่ไหมคะ หลังจากได้นั่งดูจนจบครบซีซันก็พบว่าไม่ได้มีแค่ประโยคนี้ที่คุ้นค่ะ แต่มีอีกหลายเหตุการณ์เลยที่เห็นแล้วก็โอ้โห นี่มันประเทศนั้นใช่ไหมนะ? วันนี้ก็ลองลิสต์มาให้ชื่นชมกันคร่าวๆ จะมีอะไรบ้างไปดูกันเลย

ประเทศกูมี

รินะ นักร้องใต้ดินที่มีใจต่อต้านในระบบซีบิล เพราะรู้สึกว่าซีบิลเป็นระบบเผด็จการที่เห็นประชาชนเหมือนทาส ที่ต้อยคอยหลับหูหลับตาทำตามคำสั่ง ต่อต้านอะไรไม่ได้ไม่งั้นก็ต้องตาย

เธอได้รวบรวมพรรคพวกที่ไม่เห็นด้วยกับระบบนี้มาแต่งเพลงเพื่อบอกเล่าความเลวร้ายของซีบิลและร้องในคลับใต้ดิน โดยหวังว่าเพลงของพวกเธอจะสามารถปลุกระดมคนรุ่นใหม่ให้ตระหนักถึงความโหดร้ายที่ต้องเผชิญอยู่

ทว่าทำไปได้ไม่นานก็ถูกไล่ลาจับกุมตัวจากคนของกรมรักษาความปลอดภัย และถูกซีบิลเพิกถอนสิทธิ์ในการเป็นนักร้อง ซึ่งการจะเป็นผู้ขายศิลป์ในประเทศนี้ได้จะต้องได้รับการอนุญาตจากซีบิลเสียก่อน หากยังไม่ได้รับการอนุญาตจะถือว่าประกอบอาชีพโดยมิชอบและถูกจับกุมในที่สุด

เรื่องคอขาดบาดตายก็ต้องยื่นหนังสือ

บริษัทผลิตโดรนที่สังกัดกระทรวงเศรษฐกิจนั้น มีอยู่วันหนึ่งโดรนเกิดทำงานผิดปกติและไล่ฆ่าคนงานในบริษัทเสียชีวิตไปถึงสามราย หน่วยสังเกตการณ์จึงต้องรีบมาที่เกิดเหตุเพื่อสืบคดี

ทว่าเมื่อเจ้าหน้าที่ขอใช้โดมิเนเตอร์ในการตรวจสอบค่าไซโคพาสเพื่อหาตัวคนร้าน หัวหน้ากลับปฏิเสธว่า

“ถ้าแสดงหลักฐานว่าคดีนี้เป็นคดีฆาตรกรรมให้ดูก่อนแล้วล่ะก็ เราก็พร้อมจะร่วมมืออยู่แล้วล่ะครับ แต่ปัจจุบันมันสรุปได้แค่ว่าเป็นอุบัติเหตุ ถ้าอยากจะสอบปากคำพนักงาน ถึงขนาดต้องหยุดการผลิตไว้ก่อนจริงๆ รบกวนยื่นเรื่องผ่านทางกระทรวงเศรษฐกิจก่อนนะครับ”

ซึ่งกว่าจะยื่นหนังสือผ่านต้องใช้เวลานานพอสมควร คนร้ายอาจจะไหวตัวทันและหนีไปได้ก่อน แต่โน้มน้าวอย่างไรก็ไม่ยอมให้ใช้โดมิเนเตอร์ตรวจสอบเพราะกลัวว่าถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ แล้วองค์กกรจะเวลาในการผลิตโดรนแถมเสียหน้าอีกต่างหาก

ผมเคยโดนซ้อมจนสลบ แต่ก็ไม่ตาย

จากคดีด้านบนคนร้ายในคดีนี้เป็นพนักงานของบริษัท ที่เขาฆ่าคนก็เพื่อระบายความโกรธที่ตัวเองถูกเพื่อนร่วมงานบูลลี่มาตลอดหลายเดือน

“ไม่ต้องสนใจหรอกครับ ปล่อยไปได้เลย เรื่องทำนองนี้มีออกบ่อยนะครับ เพราะที่นี่ไม่ค่อยมีอะไรให้ผ่อนคลาย เลยจำเป็นต้องมีคนสถานะแบบเขาสักคนนึง”

โดรนเป็นอุปกรณ์สำคัญที่ใช้ในประเทศจึงต้องระวังการถูกแฮ็กข้อมูล ทำให้ภายในบริษัทต้องตัดการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตทั้งหมด นอกจากนี้ยังทำงานภายใต้ความกดดันแบบทั้งวันทั้งคืน

คนในบริษัทจึงสะสมความเครียดกันไว้มาก และไม่มีหนทางในการระบายความเครียดอย่างอื่นนอกจากการใช้กำลังซ้อมพนักงานชั้นล่างแทน ซึ่งหัวหน้าของบริษัทนี้ก็เพิกเฉยต่อการทำร้ายร่างกาย เพราะเห็นว่าทำแล้วพนักงานเครียดน้อยลง เพื่อนพนักงานคนอื่นก็ปิดหูปิดตาไม่มีใครกล้าส่งเรื่องฟ้องกระทรวงเศรษกิจแม้แต่คนเดียว เนื่องจากฟ้องไปก็ไม่ได้อะไรแถมอาจจะถูกลดขั้นอีกต่างหาก

#พรบไซเบอร์ฯ

สื่อทุกอย่างในประเทศนี้จะถูกดูแลควบคุมโดยซีบิลทั้งหมด หากมีประชาชนคนใดโพสต์หรือแสดงท่าทีอะไรที่ซีบิลเห็นแล้วว่าเป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศ จะถูกเรียกมาเข้ารับการบำบัดในกรมรักษาความปลอดภัย

ตอนที่กำลังสืบคดีสยอง นักเรียนหญิงโรงเรียนโอโซถูกฆ่าตายและนำมาจัดแสดงในที่สาธารณะราวกับเป็นงานศิลปะ โคกามิ ชินยะได้ขอให้นักโทษที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะช่วยวิเคราะห์ว่า ศิลปะมนุษย์นี้ คล้ายกับผลงานศิลปินท่านใด ผลปรากฎว่าเป็นผลงานสะท้อนความมืดดำในจิตใจของมนุษย์ วาดโดย โอเรียว ริวอิจิ ถูกตัดสินว่าเป็นผลงานให้โทษ ทำให้ภาพวาดของเขาโดนแบนและถูกเก็บเรียบไม่ให้มีเล็ดรอดให้คนอื่นเห็น ถ้าใครนำผลงานของเขาเอามาอัปโหลดลงอินเทอร์เน็ตก็จะถูกจับเข้าคุก

นักโทษ: สมัยก่อน ต่อให้ถูกตัดสินว่าเป็นผลงานให้โทษก็ยังมีคนเก็บรักษาไว้ให้บนอินเทอร์เน็ตเสมอ สมัยนี้ไม่มีเด็กใจกล้าแบบนั้นแล้วหรือไง

โคกามิ: คนพวกนั้นก็อยู่ในซังเตเหมือนนายนี่ไง ฝีมือระบบซีบิลนี่แหละ

เพื่อนฉันต้องไม่ตายฟรี

เซนกุจิ โทโยฮิสะ เศรษฐีเจ้าของกิจการเทโทเน็ตเวิร์กการก่อสร้าง เขาเป็นคนที่ชอบล่าสัตว์มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ทว่าพอกลายมาเป็นยุคที่ปกครอบโดยระบบซีบิล ประชาชนก็ถูกสั่งห้ามไม่ให้ล่าสัตว์ เซนกุจิจึงหันมาล่ามนุษย์เพื่อความสนุกแทนเพราะมนุษย์ล่าเท่าไรก็ไม่เคยสูญพันธุ์

“ไปป์อันนี้ ทำมาจากกระดูกของโอเรียว ริคาโกะ พอได้สัมผัสมันก็รู้สึกเหมือนหัวใจกลับมากระชุ่มกระชวยอีก วิญญาณที่สั่นกลัวของเหยื่อได้มอบกำลังวังชาให้กับฉัน”

ติดเชื้อในกระแสเลือด

“นี่แหละคือตัวจริงของระบบซีบิลล่ะ ไม่จำเป็นต้องทำลายมันเลย แค่ประกาศให้สาธารณชนรู้ ประเทศนี้ก็จบสิ้นแล้ว คราวนี้ได้เกิดจราจลของจริงแน่”

ระบบซีบิลที่เคลมว่าเป็นระบบที่ยุติธรรมที่สุด ไม่อาศัยอารมณ์และความเอียงเอนของจิตใจมนุษย์มาตัดสินแท้จริงก็เป็นแค่กลุ่มก้อนสมองของคนสองร้อยกว่าคนในการตัดสิน ซึ่งถ้าเรื่องนี้ถูกแฉออกไป ประชาชนต้องออกมาลุกฮือ ต่อต้านแน่นอน จึงทำให้คนที่รู้ความลับนี้น้อยคนที่จะมีชีวิตรอดกลับไป

สากกระเบือยันเรือรบ

“หน่วยงานราชการที่ให้ฝ่ายวิเคราะห์ระบบ ต้องทำหน้าที่รักษาคนด้วยเพียงเพราะมีใบจบแพทย์มาเธอคิดว่ายังไง ฉันอาจจะมีค่าอาชญากรแฝงก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่าจะจิกหัวใช้ได้นะ”

ไม่ว่าจะเป็นประเทศไหนยุคไหนก็ต้องการลูกจ้างที่เป็นแบบมัลติทาสกิ้ง ทำได้หมดทุกอย่างตั้งแต่สากกระเบือยันเรือรบ แม้ว่าสิ่งที่ถูกใช้ให้ทำจะไม่เกี่ยวข้องกับสาขาที่ตนจบมาก็ต้องทำให้ได้ หรือบางทีแค่เห็นว่าเราพอจะทำอันนี้ได้นิดหน่อยก็ใช้งานประหนึ่งว่าเราคือผู้เชี่ยวชาญในสาขานั้นๆ เลยทีเดียว

ชายหญิงไม่เคยเท่าเทียม

ในยุคนี้แบบแผนอะไรเก่าๆ อย่างเช่นผู้หญิงต้องเป็นเรียบร้อยเป็นแม่บ้านหายไปแล้ว ผู้ชายกับผู้หญิงกลายเป็นเเพศที่เท่าเทียม แต่ก็มีผู้ชายบางคนยังโหยหาสิ่งเหล่านี้อยู่ทำให้โรงเรียนโอโซจัดตั้งหลักสูตรหญิงล้วนที่อบรมให้นักเรียนกลายเป็นกุลสตรีเพราะการสงวนตัวกับความสง่างามเป็นคุณธรรมตามแบบแผนที่สูญหายไปแล้ว

หลังจากที่นักเรียนได้รับการอบรมก็จะถูกส่งขายเป็นสินค้าแบรนเนมในนามคุณหนูผู้มีชาติตระกูล จากนั้นสุภาพบุรุษที่แสวงหาภรรยากับแม่ที่ดีไปเป็นของประดับบ้านสุดคลาสสิกก็จะจ่ายเงินซื้อด้วยการแต่งงาน

“เด็กทุกคนในโรงเรียนนี้ต่างเป็นวัตถุดิบที่ผลิตผลงานที่เรียกว่าสุภาพสตรีเหมือนก้อนแร่ที่รอคนมาเจียรไนให้สมบูรณ์ ช่างเป็ยชีวิตที่น่าเบื่อ ทั้งที่มีโอกาสได้บานสะพรั่งอีกหลายทางแท้ๆ”

แม้ว่าประชาชนที่นี่จะยังถูกปกครอบโดยระบบซีบิลต่อไป แต่ก็ไม่ใช่ว่าประชาชนจะหลับหูหลังตาอยู่แบบไม่รู้อะไรต่อไป เนื่องจากมีประชาชนบางกลุ่มได้รู้ซึ้งถึงความชั่วร้ายของระบบนี้ทำให้บางหน่วยงานที่เริ่มจะเคลื่อนไหวในแบบของตัวเองไปบ้างแล้ว ซึ่งนับได้ว่าเป็นสัญญาณที่ดีเลยทีเดียว

หวังว่าในซีซันต่อไปอาจจะได้เห็นการตั้งระบบใหม่ที่ประชาชนเห็นชอบ มีผู้ปกครองมาจากการเลือกโดยประชาชน

ยังมีบทความ ข่าวสาร และสาระดีๆ เกี่ยวกับการ์ตูนอีกมากมาย!

ติดตามอัพเดตไวสุดๆ ทางทวิตเตอร์! |

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *